OU UG English Sem 2 notes New Syllabus 2025-26

OU UG English Sem 2 notes 

New Syllabus 2025-26

          Unit 6 - Poetry

The Highwayman

Alfred Noyes 

The Highwayman
Poet: Alfred Noyes

 About the Poet

Alfred Noyes (1880–1958) was an English poet famous for his ballads and narrative poems. The poem was first published in the August 1906 issue of Blackwood's Magazine, based in England.The Highwayman is his most popular poem. In this poem, Noyes explores themes of love, love loss, and death.It combines romance, tragedy, adventure, and sacrifice.

 "The Highwayman" by Alfred Noyes uses a ballad structure with three parts, featuring 17 six-line stanzas (sestets) following an AABCCB rhyme scheme

 The Highwayman is a tragic love story set in old 18th-century England. It tells the tale of a brave highway robber and his deep love for Bess, the landlord’s daughter.

  The action focuses on the lives and deaths of the two main characters, a highwayman, or robber, and his lover, the daughter of the landlord, Bess. These two live for and die for one another. They are reunited in death and continue the habits and practices of their lives.

Part I – The Highwayman and Bess

In the first part, the poet introduces the highwayman, a bold robber who rides through the dark, windy night to meet his beloved Bess. The setting is mysterious, with moonlight, stormy wind, and a lonely country road. The highwayman arrives at an old inn where Bess, the landlord’s daughter, waits for him.

They speak lovingly to each other. The highwayman promises that he will return to Bess even if danger comes. However, a jealous stable boy named Tim is secretly listening to their conversation. Tim loves Bess and is angry because she loves the highwayman. Out of jealousy, he betrays them by informing the red-coat soldiers about the highwayman.

Part II – Bess’s Sacrifice

In the second part, the soldiers arrive at the inn and capture Bess. They tie her up in her room and use her as a trap to catch the highwayman. A gun is tied to her chest so that if she moves, it will fire. She waits helplessly as night passes.

When Bess hears the highwayman riding toward the inn, she understands that he is in danger. To save him, she gathers all her courage and pulls the trigger herself. The gunshot warns the highwayman. Though Bess dies, her sacrifice saves the man she loves. Her brave act shows true love and self-sacrifice.

 Part III – Revenge and Tragic End

In the final part, the highwayman learns about Bess’s death. Filled with grief and anger, he rides back to the inn to take revenge on the soldiers. Even though he knows he will be killed, he goes fearlessly. The red-coats shoot him dead.

At the end of the poem, the spirits of the highwayman and Bess are said to meet again on stormy nights. Their love continues beyond death, making their story eternal.

 

Conclusion

 

The Highwayman is a powerful tragic love story. It shows how true love involves courage, sacrifice, and loyalty. Bess becomes the real hero of the poem, proving that love is stronger than fear and even death.

Comprehension

A. Answer the following in one or two lines

1. Where was the highwayman going?
He was going to meet Bess at the old inn.

2. What time period do you think the poem is set in?
It is set in the old 18th-century England.

3. What kind of poem is 'The Highwayman'?
It is a narrative ballad.

4. Where does Bess wait for the highwayman in Part One of the poem?
She waits in her room at the old inn.

5. Who was listening in when Bess and the highwayman were talking?
Tim the ostler was listening.

6. Why does Bess kill herself?
She kills herself to warn the highwayman and save him from the soldiers.

7. What does the highwayman do after finding out that Bess had passed away?
He rides back to the inn to take revenge and is killed.

8. What does the poet describe the moon?
The moon is described as a ghostly galleon sailing through clouds.

9. Describe the highwayman's final moments.
He rides bravely to the inn, knowing he will die, and is shot by the soldiers.

10. Who is Tim?
Tim is the jealous ostler who betrays the lovers.I

అల్ఫ్రెడ్ నోయెస్ (1880–1958) ఒక ఆంగ్ల కవి. ఆయన తన బాలాడ్లు మరియు కథన కవితలతో ప్రసిద్ధి పొందారు. ఈ కవిత మొదట 1906 ఆగస్టు నెలలో ఇంగ్లాండ్‌లోని బ్లాక్‌వుడ్స్ మేగజైన్ లో ప్రచురించబడింది. “ది హైవేమన్” ఆయన అత్యంత ప్రసిద్ధ కవిత. ఈ కవితలో నోయెస్ ప్రేమ, ప్రేమలో నష్టం, మరణం వంటి అంశాలను పరిశీలించారు. ఇది రొమాన్స్, విషాదం, సాహసం, త్యాగం అన్నింటినీ కలిపినది.

“ది హైవేమన్” కవిత మూడు భాగాలుగా బాలాడ్ నిర్మాణంలో రాయబడింది. ఇందులో 17 ఆరు-లైన్ల స్తబకాలు (sestets) ఉన్నాయి. వీటిలో AABCCB అనే rhyme scheme అనుసరించబడింది.

కథా నేపథ్యం

“ది హైవేమన్” 18వ శతాబ్దపు ఇంగ్లాండ్‌లో చోటుచేసుకున్న ఒక విషాద ప్రేమకథ. ఇది ధైర్యవంతుడైన ఒక దొంగ మరియు అతని ప్రియురాలు బెస్ (ఇన్ను యజమాని కుమార్తె) మధ్య ఉన్న గాఢమైన ప్రేమను వివరిస్తుంది.

కథలో ప్రధానంగా ఇద్దరు పాత్రల జీవితం మరియు మరణం చుట్టూ సంఘటనలు తిరుగుతాయి—హైవేమన్ (దొంగ) మరియు అతని ప్రియురాలు బెస్. వీరిద్దరూ ఒకరికి ఒకరు జీవించి, ఒకరికి ఒకరు మరణిస్తారు.

భాగం I – హైవేమన్ మరియు బెస్

మొదటి భాగంలో కవి హైవేమన్‌ను పరిచయం చేస్తారు. అతను ధైర్యవంతుడైన దొంగ. గాలులతో నిండిన చీకటి రాత్రిలో తన ప్రియురాలు బెస్‌ను కలవడానికి గుర్రంపై ప్రయాణిస్తాడు. చంద్రకాంతి, తుఫాను గాలి, ఒంటరి గ్రామీణ రహదారి—ఇవి అన్నీ రహస్యమైన వాతావరణాన్ని సృష్టిస్తాయి. హైవేమన్ ఒక పాత ఇన్ను వద్దకు చేరుకుంటాడు. అక్కడ బెస్ అతని కోసం ఎదురుచూస్తుంది.

వీరిద్దరూ ప్రేమతో మాట్లాడుకుంటారు. హైవేమన్ ప్రమాదం వచ్చినా తిరిగి వస్తానని బెస్‌కు హామీ ఇస్తాడు. అయితే, టిమ్ అనే అసూయతో ఉన్న اصطబుల్ బాలుడు వారి సంభాషణను రహస్యంగా వింటాడు. టిమ్ బెస్‌ను ప్రేమిస్తాడు. కానీ బెస్ హైవేమన్‌ను ప్రేమించడం అతనికి కోపం తెప్పిస్తుంది. అసూయతో, అతను రెడ్‌కోట్ సైనికులకు హైవేమన్ గురించి సమాచారం ఇస్తాడు.

భాగం II – బెస్ యొక్క త్యాగం

రెండవ భాగంలో సైనికులు ఇన్ను వద్దకు చేరుకుని బెస్‌ను పట్టుకుంటారు. ఆమెను గదిలో కట్టి, హైవేమన్‌ను పట్టుకోవడానికి ఉచ్చుగా ఉపయోగిస్తారు. ఆమె ఛాతీకి తుపాకీ కట్టి, కదిలితే కాలిపోతుందని ఏర్పాట్లు చేస్తారు. రాత్రి గడుస్తుండగా ఆమె నిరాశగా ఎదురుచూస్తుంది.

హైవేమన్ ఇన్ను వైపు వస్తున్న శబ్దం విన్నప్పుడు, బెస్ అతను ప్రమాదంలో ఉన్నాడని గ్రహిస్తుంది. అతన్ని రక్షించడానికి, ఆమె తన ధైర్యాన్ని సమకూర్చుకుని తుపాకీని తానే కాలుస్తుంది. ఆ గన్‌షాట్ హైవేమన్‌కు హెచ్చరికగా మారుతుంది. బెస్ మరణించినా, ఆమె త్యాగం తన ప్రియుడిని రక్షిస్తుంది. ఆమె ధైర్యమైన చర్య నిజమైన ప్రేమను, స్వీయత్యాగాన్ని చూపిస్తుంది.

భాగం III – ప్రతీకారం మరియు విషాదాంతం

చివరి భాగంలో, హైవేమన్ బెస్ మరణం గురించి తెలుసుకుంటాడు. దుఃఖం మరియు కోపంతో, సైనికులపై ప్రతీకారం తీర్చుకోవడానికి ఇన్ను వైపు తిరిగి వస్తాడు. తాను చనిపోతానని తెలిసినా, భయంలేకుండా వెళ్తాడు. రెడ్‌కోట్ సైనికులు అతన్ని కాల్చి చంపేస్తారు.

కవిత చివర్లో, హైవేమన్ మరియు బెస్ ఆత్మలు తుఫాను రాత్రుల్లో మళ్లీ కలుస్తాయని చెప్పబడుతుంది. వారి ప్రేమ మరణానికీ అతీతంగా కొనసాగుతుంది. వారి కథ శాశ్వతమవుతుంది.

ముగింపు

“ది హైవేమన్” ఒక శక్తివంతమైన విషాద ప్రేమకథ. ఇది నిజమైన ప్రేమలో ధైర్యం, త్యాగం, విశ్వాసం అవసరమని చూపిస్తుంది. బెస్ ఈ కవితలో నిజమైన వీరనారి అవుతుంది. ప్రేమ భయానికీ, మరణానికీ మించినదని ఆమె నిరూపిస్తుంది.

        UNIT 6 PROSE

The Blue Light

Vaikom Muhammad Basheer

          The Blue Light (originally Neelavelicham) is one of Vaikom Muhammad Basheer’s most famous stories, blending the supernatural with deep human empathy.

About the writer 

Vaikom Muhammad Basheer (1908–1994) was one of the most celebrated writers in Malayalam literature, known for his simple yet profound storytelling and his role as a freedom fighter. Popularly called the “Beypore Sultan,” he combined humor, humanism, and social critique in his works, making him beloved by both critics and common readers.

📖 Early Life

• Born: 21 January 1908 in Thalayolaparambu, Vaikom, Travancore (present-day Kerala, India)
• Family: Came from a modest background; left school early to join the freedom struggle.
• Influence: Inspired by Mahatma Gandhi, he wore khadi and participated in India’s independence movement

✍️ Literary Career

• Debut Work: Premalekhanam (a humorous love story).
• Notable Works:
• Balyakalasakhi – tragic love story of Majeed and Suhra.
• Pathummayude Aadu – humorous tale about his family and a goat.
• Mathilukal – semi-autobiographical prison romance.

🏅 Awards & Recognition

• Padma Shri (1982) – India’s fourth-highest civilian honor.
• Sahitya Akademi Fellowship (1970) – one of the highest literary honors in India.
• Kerala Sahitya Akademi Fellowship (1981).
• His works have been translated into multiple languages, earning him international acclaim

Characters

 * The Narrator: He is rational, brave, and deeply empathetic. He doesn't believe                                       in "evil" spirits, only in suffering souls.

 * Bhargavi: Though she never speaks, she is portrayed as a tragic figure who was                          "disillusioned" in life but finds a respectful friend in the narrator after                               death.

 

Themes and Symbolism

 * The Breaking of Tinted Glasses: The narrator advises Bhargavi not to look at all men through "tinted glasses" because of one man’s betrayal. This is a central theme: the importance of judging individuals by their own actions rather than through the lens of past trauma or prejudice.

 * The Blue Light: The titular "blue light" is the most potent symbol in the story. Blue is often associated with the divine, the infinite, and the supernatural. In this context, it represents reconciliation.

 * Music as a Bridge: The narrator’s gramophone plays a vital role. By playing songs for Bhargavi, he shares beauty with her. Music becomes a universal language that both the living and the dead can appreciate, creating a harmonious atmosphere in a house once marked by "violent death.".

 

The Supernatural Element

          The core supernatural element in 'The Blue Light' is the ghost of Bhargavi and the miraculous, mysterious blue flame that lights up the writer’s room without any source, symbolizing a magical presence and companionship beyond the physical world

About the Story:-

Vaikom Muhammad Basheer, often called the "Beypore Sultan," was a master of capturing the human condition with simplicity and humor. In his iconic short story "The Blue Light" (originally Neelavelicham), he moves away from the traditional horror genre to create a poignant tale of supernatural companionship. The story is a profound meditation on loneliness, the tragedy of unrequited love, and the power of human empathy to bridge the divide between the living and the dead.

From Fear to Friendship

          The protagonist is a young writer who rents a ‘haunted house’ where, according to then locals, a jilted girl Bhargavi had killed herself. The young, struggling writer who is in desperate search of a house. He finds a secluded, beautiful house that is remarkably cheap—a rarity that usually signals something is wrong. The locals, including the postman and the hotelkeeper, warn him that the house is "haunted" by the ghost of Bhargavi, a young woman who committed suicide by jumping into the well after being betrayed by her lover.

          Rather than fleeing, the narrator approaches the situation with a unique blend of rationality and kindness. He begins a "conversation" with the unseen spirit, addressing her as "Bhargavi Kutty." He sets clear boundaries and proposes a peaceful coexistence. He lives his life—writing, listening to his gramophone, and tending to the house—while acknowledging her presence not as a threat, but as a silent roommate. The story culminates in a dark, rainy night when the narrator runs out of kerosene. He returns to find his lamp burning with a mysterious blue flame despite being empty of oil—a supernatural sign that Bhargavi is caring for him just as he cared for her memory.

The Character of the Narrator: The Rational Humanist

The narrator is the heart of the story. He represents a "new kind of hero"—one who does not use weapons or exorcisms to deal with a ghost, but uses art and respect. He is a writer, which makes him naturally observant and sensitive. His decision to talk to Bhargavi is not an act of madness but an act of radical empathy. He understands that a "ghost" is simply a human being who has suffered a great tragedy. By treating her with dignity, he disarms the "horror" of the situation and replaces fear with a sense of domestic peace.

Bhargavi: The Tragedy of Disillusionment

Though she never appears in physical form or speaks a word, Bhargavi is a vivid character. Through the locals' stories, we learn of her "disillusionment"—the bitter realization that the man she loved did not marry her. He married another girl. Her suicide was an act of despair. In many ghost stories, such a figure would be vengeful. However, in Basheer's world, Bhargavi responds to the narrator's kindness. She becomes a protector, a curious observer of his writing, and a fan of his music.

Conclusion

          "The Blue Light" suggests that the world is full of mysteries that "scientific logic" may not always explain, but which the human heart can easily understand. By the end of the tale, the reader is left not with a feeling of fear, but with a sense of quiet beauty. Basheer teaches us that if we approach the "unknown" with an open heart and a lack of prejudice, we might find light even in the darkest corners of a haunted house.

Comprehension Answers

1. Who is the narrator and why does he move into Bhargavi’s house?

The narrator is a young writer who is constantly searching for a quiet place to live. He moves into the house because it is secluded, quiet, and perfect for his writing, despite it being known as a "haunted house."

2. What warning do the locals give the narrator about the house?

The locals (the postman and the hotelkeeper) warn him that a young woman named Bhargavi committed suicide there by jumping into the well. They tell him her ghost haunts the house and will "hold him by the throat and strangle" him.

3. How does the narrator begin interacting with Bhargavi?

The narrator begins by speaking to her spirit in a low, respectful voice. He addresses her affectionately as "Bhargavi Kutty" and explains his situation, telling her he has no intention of harming her.

4. What advice does the narrator give Bhargavi about judging all men?

He advises her not to hate all men just because one man betrayed her. He tells her it is wrong to look at all men "through tinted glasses" because of the mistakes of one individual.

5. What kind of arrangement does the narrator propose to Bhargavi?

He proposes a peaceful co-existence where they share the house. He suggests that he will live in the rooms and use the well, and in return, she can stay there peacefully without being disturbed by others.

6. Why does the narrator feel a presence behind him while writing?

While he is writing, he feels as though someone is standing behind his chair, looking over his shoulder out of curiosity or companionship.

7. What strange thing does he see outside the window?

He sees a mysterious light outside the window. At first, he thinks it is an illusion or a trick of his mind, but he later realizes it is something supernatural.

8. Why does the narrator play music at night?

He plays the gramophone to create a pleasant atmosphere for both himself and Bhargavi. He chooses songs that evoke memories and beauty, treating the music as a shared experience between the living and the spirit.

9. What does the narrator notice when he returns with kerosene?

He notices that his hurricane lamp, which had previously gone out because it was completely empty of oil, is miraculously burning with a two-inch-high blue flame.

10. Why is the blue light mysterious?

The light is mysterious because there was no kerosene in the lamp to fuel a flame, and the "blue" color of the light was unnatural, representing Bhargavi’s supernatural presence and her response to his kindness.

                                                   UNIT 7

                                                                            POETRY

                                                Mending Wall
                                                  Robert Frost

About the Poet

Robert Frost (1874–1963) was one of the most loved American poets of the 20th century. He was born in San Francisco but moved to New England (the countryside of Massachusetts and Vermont) after his father died when he was 11. Frost worked on farms, taught school, and wrote poems in his free time. He became famous for using simple, everyday language to talk about deep ideas like life, nature, and people’s feelings. His poems often feel like conversations you might hear in a village. Frost won the Pulitzer Prize for poetry **four times**—more than any other poet. “Mending Wall” comes from his 1914 book *North of Boston*. In this poem, he uses a common farm activity to make readers think about bigger questions in life.

“Mending Wall” is a thoughtful poem that talks about two neighbors repairing a wall between their lands. Though the poem appears simple, it actually explores deep ideas about human nature, traditions, communication, and boundaries. Frost uses a rural setting to question whether people really need barriers in their relationships.

The poem begins with the famous line:

“Something there is that doesn’t love a wall.”

 

Here, the speaker suggests that nature itself is against walls. During winter, the frozen ground expands and causes cracks in the wall. Stones fall down and create gaps. Hunters also damage the wall while chasing rabbits. This shows that natural forces and human activities both break down barriers.

The speaker feels that walls are unnecessary and even unnatural.

The Spring Ritual

Every spring, the speaker and his neighbor meet to repair the wall. This yearly activity becomes a tradition. They walk along the wall together, each staying on his own side. They pick up fallen stones and place them back carefully.

 

The speaker humorously says that the stones are like “loaves” and “balls” that do not easily balance. Sometimes they have to use a “spell” to keep the stones in place. This playful tone shows that the speaker does not take the wall seriously.

The Speaker’s Questioning Nature

The speaker begins to question the purpose of the wall. He says that his land has apple trees, while the neighbor has pine trees. Apple trees will never cross the boundary and eat pine cones. So, why is the wall necessary?

He openly asks his neighbor, “Why do they make good neighbors?” This question shows that the speaker believes in logical thinking rather than blind tradition.

The Neighbor’s Attitude

The neighbor replies only with a traditional saying:

“Good fences make good neighbors.”

 He does not explain further. He simply repeats what his father used to say. The speaker describes the neighbor as moving in darkness—not physical darkness, but mental darkness. This means the neighbor does not think deeply or question old customs.

 The neighbor represents traditional thinking, while the speaker represents modern questioning.

“Mending Wall” is more than a poem about repairing a boundary wall. It is a deep reflection on human behavior and social customs. Through the conversation between two neighbors, Robert Frost makes us think about whether boundaries are necessary for peaceful relationships or whether they create distance and misunderstanding.

రోబర్ట్ ఫ్రాస్ట్ (1874–1963) 20వ శతాబ్దంలో అత్యంత ప్రియమైన అమెరికన్ కవులలో ఒకరు. ఆయన సాన్ ఫ్రాన్సిస్కోలో జన్మించారు. కానీ ఆయన తండ్రి 11 ఏళ్ల వయసులో మరణించిన తర్వాత, మాసాచుసెట్స్ మరియు వెర్మాంట్ ప్రాంతాలైన న్యూ ఇంగ్లాండ్ గ్రామీణ ప్రాంతానికి వెళ్లారు. ఫ్రాస్ట్ వ్యవసాయ పనులు చేశారు, పాఠశాలలో బోధించారు, ఖాళీ సమయంలో కవితలు రాశారు. సాధారణ, రోజువారీ భాషను ఉపయోగించి జీవితం, ప్రకృతి, మరియు మనుషుల భావాలను లోతైన ఆలోచనలతో వ్యక్తపరచడం ద్వారా ఆయన ప్రసిద్ధి పొందారు. ఆయన కవితలు గ్రామంలో వినిపించే సంభాషణలలా అనిపిస్తాయి. ఫ్రాస్ట్ కవిత్వానికి నాలుగు సార్లు పులిట్జర్ బహుమతి గెలుచుకున్నారు—ఇతర ఏ కవికి లేని రికార్డు. Mending Wall అనే కవిత ఆయన 1914లో ప్రచురించిన North of Boston పుస్తకంలో ఉంది. ఈ కవితలో, ఆయన ఒక సాధారణ వ్యవసాయ పనిని ఉపయోగించి జీవితంలోని పెద్ద ప్రశ్నలపై పాఠకులను ఆలోచింపజేస్తారు.

Mending Wall

“Mending Wall” అనేది ఇద్దరు పొరుగువారు తమ భూముల మధ్య గోడను మరమ్మతు చేసే కవిత. ఇది సాధారణంగా కనిపించినా, మానవ స్వభావం, సంప్రదాయాలు, సంభాషణ, మరియు సరిహద్దులపై లోతైన ఆలోచనలను పరిశీలిస్తుంది. ప్రజల సంబంధాలలో గోడలు అవసరమా అనే ప్రశ్నను గ్రామీణ వాతావరణంలో ఫ్రాస్ట్ లేవనెత్తుతారు.

కవిత ప్రసిద్ధమైన పంక్తితో ప్రారంభమవుతుంది:
“Something there is that doesn’t love a wall.”

ఇక్కడ, ప్రకృతి గోడలకు వ్యతిరేకమని కవి సూచిస్తున్నారు. శీతాకాలంలో నేల గడ్డకట్టడం వల్ల గోడలో చీలికలు వస్తాయి. రాళ్లు కూలిపోతాయి, ఖాళీలు ఏర్పడతాయి. కుందేళ్లను వెంబడించే వేటగాళ్లు కూడా గోడను ధ్వంసం చేస్తారు. ఇది ప్రకృతి శక్తులు మరియు మానవ చర్యలు రెండూ అడ్డంకులను తొలగిస్తాయని చూపిస్తుంది.

కవి గోడలు అవసరం లేవు, అవి సహజం కావు అని భావిస్తారు.

వసంతకాలపు ఆచారం

ప్రతి వసంతంలో, కవి మరియు ఆయన పొరుగువాడు గోడను మరమ్మతు చేయడానికి కలుస్తారు. ఈ వార్షిక కార్యక్రమం ఒక సంప్రదాయంగా మారుతుంది. వారు గోడ వెంట నడుస్తారు, ఒక్కొక్కరు తమ వైపు ఉంటారు. పడిపోయిన రాళ్లను ఎత్తి జాగ్రత్తగా తిరిగి అమర్చుతారు.

కవి హాస్యంగా రాళ్లను “రొట్టెలు” మరియు “బంతులు” లాగా ఉంటాయని, అవి సులభంగా సమతుల్యం కావని చెబుతారు. కొన్ని సార్లు రాళ్లు నిలబడటానికి “మంత్రం” అవసరమని అంటారు. ఈ సరదా ధోరణి కవి గోడను సీరియస్‌గా తీసుకోరని చూపిస్తుంది.

కవియొక్క ప్రశ్నించే స్వభావం

కవి గోడ అవసరమా అని ప్రశ్నించడం ప్రారంభిస్తారు. ఆయన భూమిలో ఆపిల్ చెట్లు ఉంటాయి, పొరుగువాడి భూమిలో పైన్ చెట్లు ఉంటాయి. ఆపిల్ చెట్లు ఎప్పుడూ సరిహద్దు దాటి పైన్ గింజలు తినవు. మరి గోడ ఎందుకు అవసరం?

ఆయన పొరుగువాడిని నేరుగా అడుగుతారు:
“Why do they make good neighbors?”

ఈ ప్రశ్న కవి తార్కిక ఆలోచనలో విశ్వసిస్తారని, అంధ సంప్రదాయాన్ని అనుసరించరని చూపిస్తుంది.

పొరుగువాడి వైఖరి

పొరుగువాడు కేవలం ఒక సంప్రదాయమైన మాటతో సమాధానం ఇస్తాడు:
“Good fences make good neighbors.”

అతను మరింత వివరణ ఇవ్వడు. తన తండ్రి చెప్పిన మాటను మాత్రమే పునరావృతం చేస్తాడు. కవి పొరుగువాడిని “చీకటిలో నడుస్తున్నవాడిగా” వర్ణిస్తారు—ఇది శారీరక చీకటి కాదు, మానసిక చీకటి. అంటే, పొరుగువాడు లోతుగా ఆలోచించడు, పాత సంప్రదాయాలను ప్రశ్నించడు.

పొరుగువాడు సంప్రదాయ ఆలోచనను సూచిస్తాడు, కవి ఆధునిక ప్రశ్నించే ధోరణిని సూచిస్తాడు.

ముగింపు

“Mending Wall” కేవలం గోడ మరమ్మతు గురించి కవిత కాదు. ఇది మానవ ప్రవర్తన మరియు సామాజిక సంప్రదాయాలపై లోతైన ప్రతిబింబం. ఇద్దరు పొరుగువారుల మధ్య సంభాషణ ద్వారా, రాబర్ట్ ఫ్రాస్ట్ మనకు ప్రశ్న వేస్తారు: సరిహద్దులు శాంతియుత సంబంధాలకు అవసరమా, లేక అవి దూరం మరియు అపార్థాలను సృష్టిస్తాయా?

 

Unit 7- Prose

How It Feels to Be Colored Me” 
Zora Neale Hurston

Summary

About the author:-Zora Neale Hurston (1891–1960) was an influential African American writer and anthropologist during the Harlem Renaissance, a cultural movement in the 1920s celebrating Black art and identity. Born in Alabama and raised in Eatonville, Florida—the first all-Black incorporated town in the U.S.—she studied at Howard University and Barnard College. Hurston collected folklore, wrote novels like Their Eyes Were Watching God (1937), and explored Black experiences with humor and pride. Her 1928 essay "How It Feels to Be Colored Me" reflects her bold, optimistic view on race.        

How It Feels to Be Colored Me” is an autobiographical essay by Zora Neale Hurston, an African American writer. In this essay, Hurston expresses her thoughts on race, identity, and individuality in a bold and confident manner. Unlike many writers of her time, she does not show anger or sorrow about being Black.

In the opening line of the essay Zora Neale Hurston describes herself as colored and says she does not make any excuses or justifications regarding her racial status.

 Hurston describes her life experiences as a Black woman without sadness or bitterness.

Childhood and Early Identity :-

She grew up in Eatonville, Florida, an all-Black town, where she did not feel different because of her race. As a child, she did not think of herself as “colored” because everyone around her was Black. She enjoyed entertaining white tourists who passed through her town. At this stage, race did not affect her sense of self.

Realisation of Racial Difference

Her awareness of being “colored” begins when she leaves Eatonville for school in Jacksonville. However, instead of feeling oppressed, Hurston embraces her identity with pride.

Attitude towards Racism:- The writer criticises people whom she calls the “sobbing school of Negrohood”—She criticizes those who constantly mourn the past and call themselves victims of slavery. She believes that focusing on suffering weakens self-confidence.

Hurston also explains moments when she feels raceless, especially while listening to jazz music. In such moments, she feels deeply connected to all humanity. She concludes by comparing people to brown paper bags filled with different contents, suggesting that all humans are equal inside.

The essay is optimistic and confident in tone. Hurston rejects victimhood and promotes self-respect and individuality. She uses simple language, vivid imagery, and humor to challenge racial stereotypes. Hurston believes that all humans are equal inside. She compares people to brown paper bags filled with different things, showing that skin colour does not determine worth.

The central message is that identity should be a source of strength, not sorrow. The essay celebrates human unity beyond race.

Key Themes in “How It Feels to Be Colored Me”

1. Racial Identity without Sadness

Hurston presents her racial identity with pride. She does not feel shame or sorrow about being Black.

2. Individualism

The writer believes each person is unique and should not be limited by race or history.

3. Rejection of Victimhood

Hurston refuses to see herself as a victim of slavery or racial discrimination.

4. Universal Humanity

She believes all human beings share the same inner soul beyond racial differences.

జోరా నీల్ హర్‌స్టన్ (1891–1960) హార్లెమ్ రెనైసాన్స్ కాలానికి చెందిన ప్రముఖ ఆఫ్రికన్–అమెరికన్ రచయిత్రి మరియు మానవ శాస్త్రవేత్త. హార్లెమ్ రెనైసాన్స్ అనేది 1920లలో నల్లజాతీయుల కళ, సంస్కృతి, గుర్తింపును జరుపుకున్న ఒక సాంస్కృతిక ఉద్యమం. ఆమె అలబామా రాష్ట్రంలో జన్మించి, అమెరికాలో తొలి పూర్తిగా నల్లజాతీయుల పట్టణమైన ఫ్లోరిడా రాష్ట్రంలోని ఈటన్‌విల్లేలో పెరిగింది. ఆమె హోవర్డ్ విశ్వవిద్యాలయం మరియు బార్నార్డ్ కాలేజీలో విద్యనభ్యసించింది. హర్‌స్టన్ జానపద కథలను సేకరించి, Their Eyes Were Watching God (1937) వంటి నవలలను రచించింది. ఆమె నల్లజాతీయుల అనుభవాలను హాస్యం మరియు గర్వంతో చిత్రించింది. ఆమె 1928లో రాసిన వ్యాసం “How It Feels to Be Colored Me” జాతి విషయంలో ఆమె ధైర్యమైన, ఆశావహమైన దృక్పథాన్ని ప్రతిబింబిస్తుంది.

“How It Feels to Be Colored Me” అనేది ఆఫ్రికన్–అమెరికన్ రచయిత్రి జోరా నీల్ హర్‌స్టన్ రాసిన ఆత్మకథాత్మక వ్యాసం. ఈ వ్యాసంలో ఆమె జాతి, వ్యక్తిత్వం, వ్యక్తిగత గుర్తింపు గురించి ధైర్యంగా మరియు ఆత్మవిశ్వాసంతో తన అభిప్రాయాలను వ్యక్తపరుస్తుంది. తన కాలంలోని అనేక రచయితలతో భిన్నంగా, నల్లజాతీయురాలిగా ఉండటం వల్ల ఆమెకు కోపం గానీ, దుఃఖం గానీ లేదని చెబుతుంది.

వ్యాస ప్రారంభ వాక్యంలోనే జోరా నీల్ హర్‌స్టన్ తాను “రంగు కలిగినవారిని” (colored) అని చెప్పుకుంటుంది. తన జాతి స్థితిగతులపై ఎలాంటి కారణాలు లేదా సమర్థనలు చెప్పాల్సిన అవసరం తనకు లేదని స్పష్టం చేస్తుంది.

హర్‌స్టన్ ఒక నల్లజాతీయ మహిళగా తన జీవిత అనుభవాలను ఎలాంటి విషాదం లేదా చేదు భావం లేకుండా వివరిస్తుంది.

బాల్యం మరియు ప్రారంభ గుర్తింపు:

ఆమె ఫ్లోరిడాలోని ఈటన్‌విల్లే అనే పూర్తిగా నల్లజాతీయుల పట్టణంలో పెరిగింది. అక్కడ ఆమె తన జాతి కారణంగా ఎలాంటి భిన్నతను అనుభవించలేదు. చుట్టూ ఉన్నవారంతా నల్లజాతీయులే కావడంతో, చిన్ననాట ఆమె తనను “రంగు కలిగినవారిగా” అనుకోలేదు. ఆమె తన పట్టణం గుండా వెళ్లే తెల్లజాతీయ పర్యాటకులను ఆనందంగా అలరించేది. ఈ దశలో జాతి ఆమె వ్యక్తిత్వంపై ఎలాంటి ప్రభావం చూపలేదు.

జాతి భేదంపై అవగాహన:

జాక్సన్‌విల్లేలో చదువుకోడానికి ఈటన్‌విల్లేను విడిచినప్పుడు ఆమెకు తాను “colored” అని తెలుసుకొనే అవగాహన కలుగుతుంది. అయినప్పటికీ, ఆమె తన్ను అణగారినవారిగా భావించదు. గర్వంతో తన గుర్తింపును స్వీకరిస్తుంది.

జాతి వివక్షపై దృక్పథం:

హర్‌స్టన్ “sobbing school of Negrohood” అని ఆమె పిలిచే వర్గాన్ని విమర్శిస్తుంది. అంటే, గతాన్ని నిరంతరం విలపిస్తూ, బానిసత్వానికి తామే బాధితులమని చెప్పుకునే వారిని ఆమె విమర్శిస్తుంది. బాధపై మాత్రమే దృష్టి పెట్టడం ఆత్మవిశ్వాసాన్ని తగ్గిస్తుందని ఆమె నమ్ముతుంది.

జాజ్ సంగీతాన్ని వింటున్నప్పుడు తాను జాతి లేనట్టుగా అనిపించే క్షణాలను కూడా హర్‌స్టన్ వివరిస్తుంది. ఆ సమయాల్లో ఆమె సమస్త మానవజాతితో ఒకటైన అనుభూతిని పొందుతుంది. చివరగా, మనుషులను వేర్వేరు వస్తువులతో నింపబడిన గోధుమరంగు కాగిత సంచులతో పోలుస్తుంది. దీని ద్వారా, లోపల అందరూ సమానమేనని సూచిస్తుంది.

ఈ వ్యాస స్వరం ఆశావహంగా, ఆత్మవిశ్వాసంతో ఉంటుంది. హర్‌స్టన్ బాధిత భావనను తిరస్కరించి, ఆత్మగౌరవం మరియు వ్యక్తిత్వాన్ని ప్రోత్సహిస్తుంది. సులభమైన భాష, స్పష్టమైన ప్రతీకలు, హాస్యంతో జాతి మూసలను ప్రశ్నిస్తుంది. చర్మరంగు వ్యక్తి విలువను నిర్ణయించదని ఆమె నమ్ముతుంది

ఈ వ్యాసంలోని ప్రధాన సందేశం ఏమిటంటే—గుర్తింపు బాధకు కాదు, బలానికి మూలం కావాలి. జాతిని దాటి మానవ ఐక్యతను ఈ వ్యాసం జరుపుకుంటుంది.

“How It Feels to Be Colored Me” లో ముఖ్య అంశాలు

1. దుఃఖం లేని జాతి గుర్తింపు
హర్‌స్టన్ తన జాతి గుర్తింపును గర్వంగా స్వీకరిస్తుంది. నల్లజాతీయురాలిగా ఉండటంపై ఆమెకు ఎలాంటి లజ్జా లేదా దుఃఖం లేదు.

2. వ్యక్తిత్వం (Individualism)
ప్రతి వ్యక్తి ప్రత్యేకమైనవాడని, జాతి లేదా చరిత్రతో పరిమితం కావద్దని రచయిత్రి నమ్ముతుంది.

3. బాధిత భావనకు తిరస్కారం
బానిసత్వం లేదా జాతి వివక్ష కారణంగా తనను బాధితురాలిగా చూడటానికి హర్‌స్టన్ నిరాకరిస్తుంది.

4. విశ్వ మానవత్వం (Universal Humanity)
జాతి భేదాలకు అతీతంగా, అందరూ ఒకే ఆత్మను పంచుకుంటారని ఆమె విశ్వసిస్తుంది.

Unit 8 - Poetry

Praise song for mother

Grace Nichols

You were

water to me

deep and bold and fathoming

You were

moon's eye to me

pull and grained and mantling

You were

sunrise to me rise and warm and streaming

You were

the fish's red gill to me

the flame tree's spread to me

the crab's leg/the fried plantain smell replenishing replenishing

Go to your wide futures, you said

A. Comprehension 

1. Who is the speaker addressing in the poem?
The speaker is addressing her mother.

2. What natural elements are used to describe the mother?
The mother is compared to water, moon, sunrise, fish, a flame tree, crab, and plantain.

3. Why does the speaker say her mother was ‘the flame tree’s spread to me’?
The flame tree spreads wide and gives shade. This suggests that the mother gave protection, comfort, and support.

4. What is a ‘praise song’? What purpose does it serve here?
A praise song is a poem that celebrates and honours someone. In this poem, it is used to express love, respect, and gratitude to the mother.

5. What traditions or form of poetry does the title refer to?
It refers to African and Caribbean oral traditions, where people sing or recite poems to praise loved ones.

6. How does the repetition of “You were…” affect the poem?
The repetition gives the poem a musical rhythm and shows how important the mother was in every part of the speaker’s life.

7. How does the structure reflect the emotional tone?
The short lines and free verse show deep feelings. The lowercase letters make the poem feel gentle and intimate.

8. What does ‘moon’s eye to me’ suggest?
It suggests that the mother was watchful, guiding, and protective, like the moon that watches over the night.

9. What does ‘the fish’s red gill’ represent?
It represents life and breath, showing that the mother was essential for the child’s survival.

10. How might the poem change if it were about a father?
It might use images of strength, guidance, or protection rather than nurturing and life-giving images..

 Summary of the Poem 

“Summary

 

         “Praise Song for My Mother” is a beautiful poem by Grace Nichols, a Caribbean-born poet who writes about family, womanhood, and cultural identity. Nichols was born in Guyana in 1950, and moved to live in the UK in 1977.

Her first collection, I is a Long-Memoried Woman (1983), won the Commonwealth Poetry Prize. In December 2021, she was announced as winner of the Queen's Gold Medal for Poetry.

 

          In this poem, the speaker praises her mother by comparing her to many powerful and nurturing elements of nature. In each stanza, Nichols uses metaphors to compare her mother’s worth to something in nature. The mother is described through rich epithets such as water, moon, sunrise, fish’s red gill, and flame tree. Each image shows a different role of the mother. Water represents life and depth, the moon suggests guidance and protection, sunrise stands for warmth and hope, and the fish’s red gill shows that the mother gave life and breath. The flame tree’s spread shows how she offered care and shelter.

         The poem is written in free verse, with short lines and repeated phrases like “You were”, which creates a musical rhythm similar to a traditional praise song from African and Caribbean culture. This repetition also shows how deeply the speaker values her mother.

         The poem ends with the mother encouraging the child to go forward into the future, showing her selfless love. Overall, the poem is a heartfelt tribute to a loving and nurturing mother.

“ప్రైజ్ సాంగ్ ఫర్ మై మదర్” అనేది గ్రేస్ నికల్స్ రాసిన ఒక అందమైన కవిత. ఆమె కరీబియన్‌లో జన్మించిన కవయిత్రి, కుటుంబం, స్త్రీత్వం, సాంస్కృతిక గుర్తింపు వంటి అంశాలపై రచనలు చేస్తుంది. నికల్స్ 1950లో గయానాలో జన్మించారు, 1977లో యునైటెడ్ కింగ్‌డమ్‌కి వెళ్లి అక్కడ నివసించడం ప్రారంభించారు. ఆమె మొదటి కవితా సంకలనం I is a Long-Memoried Woman (1983) కామన్వెల్త్ పోయెట్రీ ప్రైజ్‌ను గెలుచుకుంది. 2021 డిసెంబర్‌లో ఆమెకు క్వీన్ గోల్డ్ మెడల్ ఫర్ పోయెట్రీ అవార్డు లభించింది.

ఈ కవితలో, కవయిత్రి తన తల్లిని ప్రకృతిలోని శక్తివంతమైన మరియు పోషకమైన అంశాలతో పోల్చుతూ ప్రశంసిస్తుంది.

         తల్లిని నీరు, చంద్రుడు, ఉదయకిరణం, చేప యొక్క ఎర్ర మొప్పలు

(fish’s red gill), మరియు ఫ్లేమ్ ట్రీ  flame tree వంటి విశేషణాలతో వర్ణించారు. ప్రతి ప్రతిమ తల్లి యొక్క వేర్వేరు పాత్రను సూచిస్తుంది. నీరు జీవం మరియు లోతును సూచిస్తుంది, చంద్రుడు మార్గదర్శకత్వం మరియు రక్షణను సూచిస్తుంది, ఉదయం వేడి మరియు ఆశను సూచిస్తుంది, చేప యొక్క ఎర్ర మొప్పలు (Gills) తల్లి జీవం మరియు శ్వాసను ఇచ్చిందని సూచిస్తాయి. ఫ్లేమ్ ట్రీ విస్తరించడం ద్వారా ఆమె సంరక్షణ మరియు ఆశ్రయం అందించిందని చూపిస్తుంది.

         ఈ కవిత స్వేచ్ఛా వృత్తంలో రాయబడింది, చిన్న పంక్తులు మరియు “You were” వంటి పదబంధాల పునరావృతితో, ఇది ఆఫ్రికన్ మరియు కరీబియన్ సంస్కృతిలోని సంప్రదాయ ప్రశంసా గీతానికి సమానమైన సంగీత రీతిని సృష్టిస్తుంది. ఈ పునరావృతం కవయిత్రి తన తల్లిని ఎంతగా విలువ చేస్తుందో కూడా తెలియజేస్తుంది.

         కవిత చివరలో తల్లి తన పిల్లవాడిని భవిష్యత్తులో ముందుకు సాగమని ప్రోత్సహిస్తుంది, ఇది ఆమె నిస్వార్థ ప్రేమను చూపిస్తుంది. మొత్తంగా, ఈ కవిత ఒక ప్రేమతో కూడిన  తల్లికి అర్పించిన హృదయపూర్వక నివాళి.

Unit 8 Prose

Swan Song – Anton Chekhov 

Summary

About the Writer

 

Anton Chekhov (1860–1904) was a famous Russian short story writer and dramatist. He is known for showing ordinary people, their inner feelings, and their struggles in life. His plays and stories often deal with loneliness, disappointment, and the search for meaning. Swan Song is one of his short plays, and it reflects his deep understanding of human emotions and the world of theatre.

Characters

 Vasily Svietlovidoff – An old, famous actor. He is proud of his talent but deeply sad about his lonely life. He represents an artist who has given everything to his profession but lost personal happiness.

 Nikita Ivanich – A poor theatre prompter. He is humble, kind, and loyal. He respects the actor and becomes his emotional support.

 Themes

 Loneliness – Svietlovidoff is surrounded by people but is truly alone. After the show, he is forgotten, showing how artists are often valued only while they perform.

 Art and Life – The play shows the difference between stage glory and                            real-life suffering.

 Old Age and Regret – Svietlovidoff looks back on his life and feels sad                                      about missed opportunities.

 Human Need for Love and Respect – Even a great actor needs                                                                              emotional connection.

 Significance of the Title - A “swan song” means the last performance before death or retirement. The title suggests that this is Svietlovidoff’s final emotional and artistic expression. His long speech on the empty stage becomes his last true performance in life.

About the Play:- Swan Song is a one-act play set in a theatre after a performance. Chekhov uses few characters, a single setting, and simple dialogue. This simplicity draws attention to emotions rather than action. The famous old actor, Vasily Svetlovidov, wakes up on the stage after everyone has left. He is drunk and confused. Slowly he realizes that he has been forgotten and locked inside the empty theatre.

         The only other person there is Nikita Ivanich, a poor and shy prompter who has worked in the theatre all his life. The two begin to talk. Svietlovidoff starts remembering his past glory—his great roles, applause, and the love of the audience. He also talks about his failures, loneliness, and how his personal life has been empty.

         As the night passes, Svietlovidoff recites famous dramatic speeches from Shakespeare and other writers. Through these speeches, he expresses his pain, regret, and longing for respect. He realizes that although he was great on stage, he failed in real life. He never had true love, family, or happiness.

Svietlovidoff openly talks about his failure in love and personal life. He admits that he never experienced true love or family happiness. He spent all his life serving the theatre and sacrificed his emotional life for art. A beautiful woman loved him for his acting. Her condition to marry him is that he should give up the stage. He understands his audience at last, since that day he has not believed in their applause or in their enthusiasm. His fame attracted attention, not genuine affection. Now, in old age, he feels empty and abandoned.

Throughout the night, Svietlovidoff recites emotional speeches from famous plays. These monologues act as his final performance and express his deep sorrow, regret, and loneliness. Nikita listens kindly and supports him. At the end, Svietlovidoff feels a little comforted. Though his life is almost over, he gets a chance to express his true self one last time.

Conclusion

 Chekhov shows ageing as a time of regret and reflection. The old actor remembers his success but also realizes he has lost love and happiness. Age brings awareness of missed opportunities and the fear of being forgotten. Swan Song is a touching play about an old actor’s final moment of self-realization. Chekhov shows that fame and success cannot replace love, family, and human warmth.

Textbook Short answer questions for Internal Exams

1. What is Swan Song about?

It is about an old actor who reflects on his life, career, and loneliness after being left alone in a theatre.

2. Where does the play take place?

The play takes place on an empty stage in a theatre late at night.

3. Who is the main character?

The main character is Vasily Svetlovidov, an ageing comedian and actor.

4. What is the comedian's emotional state?

He feels lonely, sad, regretful, and emotional about his past life.

5. Who does the comedian converse with in the play?

He talks to Nikita Ivanich, the theatre prompter.

6. What theme is explored in the play?

The play explores themes of loneliness, ageing, and the difference between art and real life.

7. What is the significance of the title Swan Song?

The title suggests the actor’s final emotional and artistic performance before the end of his life.

 8. How does the play reflect Chekhov's style?

It reflects Chekhov’s style through simple setting, deep emotions, and focus on inner life.

9. What is the comedian's attitude towards his future?

He feels hopeless and believes his future holds nothing new or joyful.

10. How does the play end?

The play ends with the old actor finding brief comfort in expressing his feelings.

 ఆంటన్ చెఖోవ్ (1860–1904) ప్రసిద్ధ రష్యన్ కథా రచయిత మరియు నాటకకర్త. ఆయన సాధారణ ప్రజల జీవితాలను, వారి అంతరంగ భావాలను, పోరాటాలను చూపడంలో ప్రసిద్ధి చెందారు. ఆయన నాటకాలు మరియు కథలు తరచుగా ఒంటరితనం, నిరాశ, మరియు జీవితానికి అర్థం వెతికే ప్రయత్నాలను ప్రతిబింబిస్తాయి. Swan Song ఆయన చిన్న నాటకాలలో ఒకటి, ఇది మానవ భావోద్వేగాలపై మరియు రంగస్థలంపై ఆయన లోతైన అవగాహనను ప్రతిబింబిస్తుంది.

శీర్షిక యొక్క ప్రాముఖ్యత

“స్వాన్ సాంగ్” అంటే మరణం లేదా విరమణకు ముందు చివరి ప్రదర్శన అని అర్థం. ఈ శీర్షిక, ఇది స్వియెట్‌లోవిడోవ్ యొక్క చివరి భావోద్వేగ మరియు కళాత్మక వ్యక్తీకరణ అని సూచిస్తుంది. ఖాళీ వేదికపై ఆయన ఇచ్చిన దీర్ఘ ప్రసంగం ఆయన జీవితంలోని చివరి నిజమైన ప్రదర్శనగా మారుతుంది.

About the play:- Swan Song ఒక అంక one-act play నాటకం. ఇది ప్రదర్శన ముగిసిన తర్వాత థియేటర్‌లో జరుగుతుంది. చెఖోవ్ చాలా తక్కువ పాత్రలను, ఒకే వేదికను, సరళమైన సంభాషణలను ఉపయోగించారు. ఈ సరళత చర్యల కంటే భావోద్వేగాలపై దృష్టి సారిస్తుంది. ప్రసిద్ధ వృద్ధ నటుడు వాసిలీ స్వియెట్‌లోవిడోవ్, అందరూ వెళ్లిపోయిన తర్వాత వేదికపై మేల్కొంటాడు. అతను మత్తులో, గందరగోళంలో ఉంటాడు. క్రమంగా అతను మరచిపోయాడని, ఖాళీ థియేటర్‌లో బంధించబడ్డాడని గ్రహిస్తాడు.

అక్కడ ఉన్న ఏకైక వ్యక్తి నికిటా ఇవానిచ్, జీవితమంతా థియేటర్‌లో పనిచేసిన పేద, Prompter ప్రాంప్టర్ వీరిద్దరూ మాట్లాడటం ప్రారంభిస్తారు. స్వియెట్‌లోవిడోవ్ తన గత కీర్తిని—తన గొప్ప పాత్రలను, చప్పట్లను, ప్రేక్షకుల ప్రేమను గుర్తు చేసుకుంటాడు. అలాగే తన వైఫల్యాలను, ఒంటరితనాన్ని, వ్యక్తిగత జీవితంలోని శూన్యతను కూడా చెబుతాడు.

రాత్రి గడుస్తున్న కొద్దీ, స్వియెట్‌లోవిడోవ్ షేక్స్పియర్ మరియు ఇతర రచయితల ప్రసిద్ధ నాటకాల నుండి ప్రసంగాలను పఠిస్తాడు. ఈ ప్రసంగాల ద్వారా అతను తన బాధను, పశ్చాత్తాపాన్ని, గౌరవం కోసం తపనను వ్యక్తం చేస్తాడు. వేదికపై గొప్పవాడైనా, నిజ జీవితంలో విఫలమయ్యాడని గ్రహిస్తాడు. అతనికి నిజమైన ప్రేమ, కుటుంబం, ఆనందం ఏదీ లభించలేదు.

స్వియెట్‌లోవిడోవ్ తన ప్రేమలో, వ్యక్తిగత జీవితంలో వైఫల్యాన్ని బహిరంగంగా చెబుతాడు. అతను నిజమైన ప్రేమను, కుటుంబ ఆనందాన్ని ఎప్పుడూ అనుభవించలేదని అంగీకరిస్తాడు. తన జీవితమంతా థియేటర్‌కే అంకితం చేశాడు, కళ కోసం తన భావోద్వేగ జీవితాన్ని త్యాగం చేశాడు. ఒక అందమైన మహిళ అతనిని నటన కోసం ప్రేమించింది. ఆమె పెళ్లి షరతు అతను వేదికను వదిలేయాలని. అప్పటి నుండి అతను ప్రేక్షకుల చప్పట్లను, ఉత్సాహాన్ని నమ్మలేదు. అతని ఖ్యాతి దృష్టిని ఆకర్షించింది కానీ నిజమైన ప్రేమను కాదు. ఇప్పుడు వృద్ధాప్యంలో అతను శూన్యంగా, విడిచిపెట్టబడినట్లు భావిస్తున్నాడు.

రాత్రంతా స్వియెట్‌లోవిడోవ్ ప్రసిద్ధ నాటకాల నుండి భావోద్వేగ ప్రసంగాలను పఠిస్తాడు. ఈ మోనోలాగ్‌లు అతని చివరి ప్రదర్శనగా మారి అతని లోతైన దుఃఖాన్ని, పశ్చాత్తాపాన్ని, ఒంటరితనాన్ని వ్యక్తం చేస్తాయి. నికిటా దయతో విని అతనికి తోడ్పడతాడు. చివరికి స్వియెట్‌లోవిడోవ్ కొంత సాంత్వన పొందుతాడు. అతని జీవితం దాదాపు ముగిసినా, చివరిసారి తన నిజమైన స్వరూపాన్ని వ్యక్తం చేసే అవకాశం పొందుతాడు.

ముగింపు

చెఖోవ్ వృద్ధాప్యాన్ని పశ్చాత్తాపం మరియు ఆత్మపరిశీలన కాలంగా చూపించాడు. వృద్ధ నటుడు తన విజయాలను గుర్తు చేసుకుంటాడు కానీ ప్రేమను, ఆనందాన్ని కోల్పోయాడని గ్రహిస్తాడు. Swan Song ఒక వృద్ధ నటుడి చివరి ఆత్మజ్ఞాన క్షణాన్ని చూపించే హృదయాన్ని తాకే నాటకం. చెఖోవ్ ఖ్యాతి, విజయం ప్రేమను, కుటుంబాన్ని, మానవ సాన్నిహిత్యాన్ని భర్తీ చేయలేవని చూపించాడు.

OU UG ENGLISH SEMESTER 2

Unit-9  Prose

The Romance of a Busy Broker

O. Henry

Setting of the Story

 1. Place

 The story is set in a broker’s office in New York City (Manhattan).

 Most of the action takes place inside Harvey Maxwell’s busy office.

 The stock exchange environment is described as noisy, crowded, and full of energy.

  . Time

 The story is set in the early 20th century, during O. Henry’s time.

 The events occur within a single working day, mainly from morning to afternoon.

 The story also refers to the previous evening, when Maxwell and Miss Leslie were married.

 Characters in the Story

 1. Harvey Maxwell

 A hardworking and energetic New York stockbroker.

 Extremely busy, efficient, and intelligent.

 So absorbed in work that he becomes absent-minded and forgetful.

 Despite his mechanical nature at work, he is loving and romantic.

  2. Miss Leslie

 Maxwell’s stenographer.

 Simple, modest, efficient, and graceful.

 Appears dreamy and happy on the morning after her marriage.

 Calmly reminds Maxwell that they are already married.

   3. Pitcher

 

Maxwell’s confidential clerk.

 

Loyal and observant.

 Notices change in Miss Leslie and Maxwell.

 Represents practical office routine and common sense.

  4. The New Stenographer (Minor Character)

 A young lady from the agency.

 Leaves the office angrily when told there is no vacancy.

 Adds humor to the situation.

 Summary

About the author

          O. Henry was the pen name of William Sydney Porter (1862–1910), a famous American short story writer. He was born in Greensboro, North Carolina, USA. He is best known for his witty short stories with unexpected twist endings.

           O. Henry worked in different jobs during his life, including as a bank clerk and journalist. Due to some financial problems and legal issues, he spent a few years in prison. During that time, he began seriously writing short stories. After his release, he moved to New York City, which became the setting for many of his stories. He wrote more than 600 short stories. His stories are known for simple language, humour, irony, and surprise endings.

 Some of his famous works include:

 ·       The Gift of the Magi

 ·       The Last Leaf

 ·       The Ransom of Red Chief

About the story - The Romance of a Busy Broker

          The Romance of a Busy Broker is a humorous short story set in a busy New York brokerage office. The story revolves around Harvey Maxwell, an extremely busy stockbroker, and his efficient stenographer, Miss Leslie.

           One morning, Maxwell rushes into his office saying snappy ‘Good Morning Pitcher’  and immediately plunges into his work. He appears mechanical and fully absorbed in business matters. The office is filled with noise, activity, telegrams, clients, and constant movement. Maxwell works like a machine, jumping from telephone to desk and ticker tape without pause. His confidential clerk, Pitcher, observes that Miss Leslie seems unusually happy and radiant that morning.

           The confusion begins when Miss Leslie asks Pitcher whether Maxwell had asked to hire another stenographer. Pitcher confirms that Maxwell had indeed instructed him to call the agency. However, when a new applicant arrives, Maxwell is surprised and denies having given any such order. He insists that Miss Leslie’s position is secure and that he has no need for another stenographer. This shows that he has completely forgotten his previous instruction due to his busy schedule.

           Later, during a brief lull in the office chaos, Maxwell suddenly becomes aware of Miss Leslie’s presence. He seems confused yet emotional. In a surprising turn, he impulsively proposes marriage to her, apologizing for his forgetfulness and busy nature. To the reader’s surprise, Miss Leslie gently reminds him that they were already married the previous evening at eight o’clock at the Little Church Around the Corner.

           The story ends with this ironic twist. O. Henry humorously highlights how hectic professional life can make a person so absorbed in work that even significant personal events are forgotten. The story blends romance and irony, showing the contrast between business pressure and human emotions.

 2) Character Sketch of Harvey Maxwell

           Harvey Maxwell is portrayed as a highly energetic and extremely busy New York stockbroker. He is hardworking, efficient, and fully dedicated to his profession. His office describes him almost as a machine, constantly in motion, dealing with clients, telegrams, and financial transactions without rest.

           Maxwell is intelligent and capable, managing complex business matters with speed and accuracy. He is respected in his office and trusted by investors. However, his dedication to work makes him absent-minded and forgetful. He becomes so absorbed in financial affairs that he forgets important personal matters, including his own marriage.

           Despite his mechanical business nature, Maxwell is not heartless. When he finally becomes aware of Miss Leslie, his emotional side surfaces. His sudden proposal shows his genuine love and affection for her. This reveals that beneath his busy exterior, he is sensitive and romantic.

   Thus, Harvey Maxwell represents the modern professional man—efficient and ambitious, yet overwhelmed by work. Through him, O. Henry humorously presents the dangers of excessive devotion to business life while also celebrating the warmth of human relationships.

Textbook One-line answer questions for Internal exams

 1. Who was Harvey Maxwell? Why was he so busy?

Harvey Maxwell was a New York stockbroker. He was busy because he had many clients, telegrams, and stock transactions to manage.

2. What was the life of a New York broker like?

The life of a New York broker was fast, hectic, and full of constant pressure and activity.

3. How does the busy broker's office look on a working day?

The office was noisy and crowded, with telephones ringing, clerks moving quickly, and messenger boys running in and out.

4. What accounted for the dreamy look on Miss Leslie's face that morning?

The dreamy look was because she had been married to Maxwell the previous evening. 

5. Why was Maxwell angry with Pitcher?

Maxwell was angry because Pitcher brought a new stenographer, though he did not remember asking for one.

6. Why had Maxwell instructed Pitcher to engage another stenographer?

He had instructed it in his confusion and forgetfulness due to his extreme busyness.

7. What was Miss Leslie like?

Miss Leslie was simple, modest, efficient, and beautiful in a quiet and dignified way.

8. 'The silver heart left the office.' Explain the meaning of this line.

It refers to the new stenographer wearing a silver heart ornament leaving the office angrily.

9. What did Pitcher decide to do when he had a moment away from his work?

Pitcher decided to inform the bookkeeper that Maxwell was becoming more absent-minded and forgetful.

10. Why did Miss Leslie behave strangely when Maxwell proposed to her?

She behaved strangely because they were already married the previous evening, and Maxwell had forgotten it.

Glossary

Witty = using words in a clever and funny way: చమత్కారమైన

Stenographer = a person whose job is to transcribe speech in shorthand:

Snappy = quickly made or done

ticker tape = a paper strip on which messages are recorded in a telegraphic tape machine.

ఓ. హెన్రీ అనేది విలియమ్ సిడ్నీ పోర్టర్ (1862–1910) అనే ప్రసిద్ధ అమెరికన్ చిన్న కథా రచయిత వాడిన కలం పేరు. ఆయన అమెరికాలోని నార్త్ కరోలినా రాష్ట్రం, గ్రీన్స్‌బోరోలో జన్మించారు. అనూహ్యమైన మలుపులతో కూడిన చమత్కారమైన చిన్న కథల ద్వారా ఆయన ప్రసిద్ధి పొందారు.

ఓ. హెన్రీ తన జీవితంలో బ్యాంకు క్లర్క్, జర్నలిస్టు వంటి పలు ఉద్యోగాలు చేశారు. ఆర్థిక సమస్యలు, చట్టపరమైన ఇబ్బందుల కారణంగా ఆయన కొన్ని సంవత్సరాలు జైలులో గడిపారు. ఆ సమయంలోనే ఆయన చిన్న కథలు రాయడం ప్రారంభించారు. విడుదలైన తర్వాత ఆయన న్యూయార్క్ నగరానికి వెళ్లారు. ఆ నగరం ఆయన కథలకు ప్రధాన నేపథ్యంగా మారింది. ఆయన 600కిపైగా చిన్న కథలు రాశారు. ఆయన కథలు సరళమైన భాష, హాస్యం, వ్యంగ్యం, ఆశ్చర్యకరమైన ముగింపుల వల్ల ప్రసిద్ధి చెందాయి.

ఆయన ప్రసిద్ధ రచనల్లో కొన్ని:

• ది గిఫ్ట్ ఆఫ్ ది మాగి
• ది లాస్ట్ లీఫ్
• ది రాన్సమ్ ఆఫ్ రెడ్ చీఫ్

కథ గురించి – ది రొమాన్స్ ఆఫ్ ఎ బిజీ బ్రోకర్

ది రొమాన్స్ ఆఫ్ ఎ బిజీ బ్రోకర్ అనేది న్యూయార్క్‌లోని ఒక రద్దీగా ఉన్న బ్రోకరేజ్ కార్యాలయంలో జరిగే హాస్యభరితమైన చిన్న కథ. ఈ కథ హార్వే మ్యాక్స్‌వెల్ అనే అత్యంత బిజీగా ఉండే స్టాక్ బ్రోకర్ మరియు అతని సమర్థవంతమైన స్టెనోగ్రాఫర్ మిస్ లెస్లీ చుట్టూ తిరుగుతుంది.

ఒక ఉదయం మ్యాక్స్‌వెల్ కార్యాలయంలోకి తొందరగా వచ్చి, “గుడ్ మార్నింగ్ పిచర్” అని చెప్పి వెంటనే పనిలో మునిగిపోతాడు. అతను యంత్రంలా కనిపిస్తూ వ్యాపార విషయాలలో పూర్తిగా మునిగిపోతాడు. కార్యాలయం శబ్దం, కస్టమర్లు, టెలిగ్రామ్‌లు, నిరంతర కదలికలతో నిండిపోయి ఉంటుంది. మ్యాక్స్‌వెల్ యంత్రంలా పనిచేస్తూ, ఫోన్, డెస్క్, టిక్కర్ టేప్ మధ్య విరామం లేకుండా కదులుతాడు. అతని గోప్య క్లర్క్ పిచర్ గమనిస్తాడు – ఆ ఉదయం మిస్ లెస్లీ అసాధారణంగా ఆనందంగా, ప్రకాశవంతంగా కనిపిస్తుందని.

 మిస్ లెస్లీ పిచర్‌ను అడిగినప్పుడు గందరగోళం మొదలవుతుంది – “మ్యాక్స్‌వెల్ మరో స్టెనోగ్రాఫర్‌ను నియమించమని చెప్పారా?” అని. పిచర్ అది నిజమేనని ధృవీకరిస్తాడు. కానీ కొత్త అభ్యర్థి వచ్చినప్పుడు మ్యాక్స్‌వెల్ ఆశ్చర్యపడి, తాను అలాంటి ఆదేశం ఇవ్వలేదని అంటాడు. మిస్ లెస్లీ ఉద్యోగం సురక్షితమని, మరో స్టెనోగ్రాఫర్ అవసరం లేదని స్పష్టంగా చెబుతాడు. ఇది అతని బిజీ షెడ్యూల్ వల్ల తన పూర్వ ఆదేశాన్ని పూర్తిగా మరిచిపోయాడని చూపిస్తుంది.

తర్వాత, కార్యాలయ గందరగోళంలో కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం ఏర్పడినప్పుడు మ్యాక్స్‌వెల్ అకస్మాత్తుగా మిస్ లెస్లీని గమనిస్తాడు. అతను అయోమయంగా, కానీ భావోద్వేగంతో కనిపిస్తాడు. ఆశ్చర్యకరమైన మలుపులో, అతను తక్షణమే ఆమెకు పెళ్లి ప్రపోజ్ చేస్తాడు, తన మరచిపోవడం, బిజీ స్వభావం గురించి క్షమాపణ చెబుతాడు. కానీ పాఠకులకు ఆశ్చర్యం కలిగించే విధంగా, మిస్ లెస్లీ మృదువుగా గుర్తుచేస్తుంది – వారు ఇప్పటికే గత సాయంత్రం ఎనిమిది గంటలకు లిటిల్ చర్చ్ అరౌండ్ ది కార్నర్ వద్ద పెళ్లి చేసుకున్నారని.

కథ ఈ వ్యంగ్యభరితమైన మలుపుతో ముగుస్తుంది. ఓ. హెన్రీ హాస్యాత్మకంగా చూపిస్తాడు – వృత్తి జీవితంలోని హడావిడి ఒక వ్యక్తిని అంతగా పనిలో ముంచేస్తుంది, అతను ముఖ్యమైన వ్యక్తిగత సంఘటనలను కూడా మరిచిపోతాడు. ఈ కథలో ప్రేమ, వ్యంగ్యం కలగలిపి, వ్యాపార ఒత్తిడి మరియు మానవ భావోద్వేగాల మధ్య వ్యత్యాసాన్ని చూపిస్తుంది.