KU & SU UG English Sem 2 New syllabus 2025-26
for books Call/ Whatsapp 9059991088
Kakatiya University
&
Satavahana University
UG SEM 2
DEPARTMENT
OF ENGLISH
KAKATIYA
UNIVERSITY WARANGAL-506 009
SYLLABUS DESIGN FOR GENERAL ENGLISH
UG I YEAR w.e.f 2025-2026
TEXTBOOK
ENTITLED "English for Brilliance"
SEMESTER
II
|
Unit
1 (POETRY)
(PROSE)
|
William
Wordsworth: Lines written in Early Spring Active
and Passive Voice Collocations Stress
& Practice in Phonetic Transcription Romain
Rolland: The Great Journey to the West Conversation
Skills: Talking about Social Issues Understanding
the theme of a text Letter Writing Confidence Building |
|
Unit 2
(POETRY)
(PROSE) |
Edith
M. Thomas: Talking in Their Sleep Direct
and Indirect Speech. Idioms
and Phrases Assimilation Oliver
Goldsmith: The Man in Black Conversation
Skills: Talking about Best Practices Guessing
the meaning of the Unfamiliar Words and
Expressions
Writing
a Resume Team
Work |
|
Unit 3
(POETRY)
(PROSE)
|
William
Shakespeare: My mistress eyes are nothing like the sun
(sonnet - 130) Degrees
of Comparison One
Word Substitutes Elision William
Lyron Phelps: The Pleasure of Books Conversation
Skills: Talking about Weather Reading
between the lines Writing
an Email Making
Presentations |
|
Unit 4
(POETRY)
(PROSE)
|
Sarojini
Naidu: Bangle Sellers Simple,
Compound and Complex Sentences Affixes
(Prefixes and Suffixes) Tongue
Twisters Ralph
Waldo Emerson: Self Reliance Conversation
Skills: Talking about Career Planning Reading
beyond the lines Summarising Interpersonal
Communication |
|
Unit 5
(POETRY)
(ONE
ACT PLAY)
|
Ramakrishnan,
E.V.: Mending Shoes Conditional
Sentences American/British
Spelling of Common Words Contracted
Forms JM
Synge: Riders to the Sea Conversation
Skills: Talking about Goals Skimming
and Scanning Diary
Writing Problem
Solving |
FACULTIES OF
ARTS/SCIENCE/COMMERCE AND SOCIAL SCIENCES
B.A./B.Sc./B.Com./B.B.A.
(II Semester) Examination
(SEMESTER-II: 5
CREDITS-100 MARKS)
(SEM-END EXAM: 80
MARKS & INTERNAL EXAM: 20MARKS)
w.c.f. 2025-2026
GENERAL
ENGLISH-Paper-II
Time: 3 Hours] [Max.
Marks: 80
(Answer the
following questions in the serial order from 1 to V)
Section A-(Marks:
4×5= 20)
1. Answer any FOUR of the following
questions. (4×5= 20)
(A) Rewrite the following sentences.
(Active/ Passive Voice) 5x1-5 marks
(Five sentences are given)
(B)
Rewrite the following sentences. (Direct/ Indirect Speech) 5x1-5
marks
(Five sentences are given)
C) Transform the following sentences.
(Simple, Compound and Complex)
(Five sentences are given) 5x1-5marks
(D) Use the following idioms/phrases in
your own sentences.
(Five idioms/phrases are given) 5x1-5
marks
(E) Read the following passage and
answer the questions. (Seen Passage from Prose Selections from Unit I to
Unit V in the textbook) 5x1-5 marks
(F) Read the following passage and answer
the questions. 5x1-5 marks
(Unseen Passage not from the Textbook
Prescribed)
SECTION-B (Marks:
60)
Answer the
following questions.
II. Answer either (A) or (B) of the
following.
(A) Write one-word substitutes of the
following. 6x1=6
marks
e.g. One who is interested in the study of
birds. (Answer: Ornithologist)
OR
(B) Rewrite the following sentences.
(Degrees of Comparison)
e.g. Warangal is hotter than Hyderabad. (into
Positive Degree)
Answer: Hyderabad is not as hot as
Warangal.
III. Answer either (A) or (B) of the
following.
(A) Resume Writing 1x6=6 marks
e.g. Imagine you are applying for the post
of a teacher and prepare a model resume.
OR
B) Letter Writing (Formal Letter) /
Writing E-mail
e.g. Write an e-mail to the C.E.O. of an
MNC applying for a job.
IV. Answer any three of the following
(Essay Answer Questions from Prose)
(Five Questions: One Question from each of
the Units from I to V) 3x8-24
marks
V. Annotate any three of the following
(From Poetry)
(Five Questions: One Question from each of the
poems from Unit I to V) 3x8-24 marks
INTERNAL
EXAMINATION
Pattern of
Questions: Objective Type
(MCQs, Fill in the
blanks, One word/line/sentence Answers)
FACULTIES OF
ARTS/SCIENCE/COMMERCE AND SOCIAL SCIENCES
B.A./B.Sc./B. Com.
/ B.B.A. (II Semester) Examination
w.e.f. 2025-2026
GENERAL ENGLISH -
Paper - II
Max. Marks:20
Time: 1 Hour
Answer the following questions in the
serial order
I. Answer ALL the following questions. (5x4=20
marks)
(A) Collocations 4
(B) Word Stress 4
(C) Word Formation (Prefixes and Suffixes) 4
(D) Skimming/Scanning (Reading Skills) 4
(E) Submission of 'Group Project' on the
topic given. (Semester II Syllabus)
4
Kakatiya University
&
Satavahana University
UG SEM 2
Unit 1 – Poetry
Lines Written in Early
Spring
William Wordsworth
I heard a thousand blended notes,
While in a grove I sate reclined,
In that sweet mood when pleasant thoughts
Bring sad thoughts to the mind.
To her fair works did Nature link
The human soul that through me ran;
And much it grieved my heart to think
What man has made of man.
Through primrose tufts, in that green bower,
The periwinkle trailed its wreaths;
And ’tis my faith that every flower
Enjoys the air it breathes.
The birds around me hopped and played,
Their thoughts I cannot measure:—
But the least motion which they made
It seemed a thrill of pleasure.
The budding twigs spread out their fan,
To catch the breezy air;
And I must think, do all I can,
That there was pleasure there.
If this belief from heaven be sent,
If such be Nature’s holy plan,
Have I not reason to lament
What man has made of man
About
the author
William
Wordsworth (1770–1850), a central figure of the Romantic Movement. Wordsworth
is known for his deep love for nature and his belief that nature teaches moral
and spiritual lessons to human beings. His famous work Lyrical Ballads
(1798), co-authored with Coleridge, marked a turning point in English
poetry.
Summary
William Wordsworth’s poem Lines Written in Early Spring expresses the poet’s deep love for nature and his sorrow over the condition of human society. The poem was written during a peaceful walk in the countryside in early spring.
The poet is
sitting quietly in a grove, surrounded by natural beauty. He hears many
pleasant sounds of nature such as birds, flowers, and gentle breeze. This
peaceful atmosphere fills his heart with joy. However, along with happiness,
sad thoughts also come to his mind. The beauty and harmony of nature make him
think about human life, which is full of conflict and suffering.
Wordsworth believes that nature has a
close relationship with the human soul. Nature is pure, joyful, and full of
life. Flowers seem to enjoy the air they breathe, birds move and play happily,
and even the small twigs appear to feel pleasure in the breeze. Everything in
nature lives in harmony and happiness.
In contrast, human beings have destroyed their natural goodness through greed, violence, and selfishness. When the poet compares the peaceful world of nature with the cruel world created by humans, his heart is filled with grief. He repeatedly laments over the line, “What man has made of man”, which shows his pain at the moral and social degradation of humanity.
Thus, the poem highlights the contrast
between the joy and harmony of nature and the misery and corruption of human
society. Wordsworth suggests that humans should learn from nature and live in
peace, love, and harmony.
Annotations
1. Annotate the following lines:
“If this belief
from heaven be sent,
If such be
Nature’s holy plan,
Have I not reason
to lament
What man has made
of man?”
Reference
:-These lines are taken from the poem “Lines
Written in Early Spring” written by William Wordsworth, one of the
greatest poets of the Romantic Age. Wordsworth is known for his deep love for
nature and his belief that nature teaches moral and spiritual lessons to human
beings.
Context
:- In these concluding lines of the poem, the
poet reflects on his belief that every element of nature—flowers, birds, and
plants—enjoys life and lives according to a divine and holy plan. After
observing the joy and harmony in nature, Wordsworth compares it with human
society, which is full of cruelty, suffering, and moral corruption.
Meaning :- The poet says that if his belief is true—that nature follows a heavenly and sacred plan in which all living things experience joy—then he has every reason to feel sad about humanity. While nature lives in harmony and happiness, human beings have destroyed their natural goodness through selfishness and violence. Therefore, the poet laments sorrowfully over “what man has made of man”, expressing deep regret over the degraded condition of human society
2. Annotate the following lines:
I heard a thousand blended notes,
While in a grove I
sate reclined,
In that sweet mood
when pleasant thoughts
Bring sad thoughts
to the mind.
Reference :- These
lines are taken from the poem “Lines Written in Early Spring”
written by William Wordsworth, a major poet of the Romantic Age. He is known as
a worshipper of nature and a poet of simple language. Wordsworth believed that
nature has a moral and spiritual influence on human beings.
Context :- In
this stanza, the poet describes a moment when he is sitting quietly in a
natural setting during early spring. He is enjoying the beauty and sounds of
nature, but at the same time, these pleasant experiences make him think sadly
about the state of human life and society.
Meaning
:- The poet hears many harmonious sounds of
nature while resting peacefully in a grove. The calm and beautiful surroundings
put him in a joyful mood. However, this happiness also brings sadness to his
heart because the purity and harmony of nature remind him of how humans have
lost their natural goodness. Thus, joy and sorrow exist together in the poet’s
mind.
Glossary
Spring=The
season after winter and before summer, in which vegetation begins to appear, in
the northern hemisphere from March to May and in the southern hemisphere from
September to November. వసంతకాలం
Grove
= a group of trees planted close together.తోట
Breeze
= a gentle wind పిల్లగాలి
విలియం వర్డ్స్వర్త్
(1770–1850) రొమాంటిక్ ఉద్యమానికి చెందిన ప్రముఖ కవి. వర్డ్స్వర్త్కు ప్రకృతి పట్ల అపారమైన ప్రేమ ఉండేది. ప్రకృతి మనుషులకు నైతిక మరియు ఆధ్యాత్మిక పాఠాలు నేర్పుతుందని ఆయన నమ్మకం. కాలరిడ్జ్తో కలిసి రచించిన ఆయన ప్రసిద్ధ కృతి లిరికల్ బాలడ్స్
(1798) ఆంగ్ల కవిత్వంలో ఒక ముఖ్యమైన మలుపుగా నిలిచింది.
సారాంశం
విలియం వర్డ్స్వర్త్ రచించిన “లైన్స్ రిటెన్ ఇన్ ఎర్లీ స్ప్రింగ్” అనే కవితలో కవి ప్రకృతి పట్ల ఉన్న లోతైన ప్రేమను మరియు మానవ సమాజ పరిస్థితుల పట్ల అతనికి కలిగిన విషాదాన్ని వ్యక్తపరుస్తాడు.
ఈ కవితను ఆయన వసంతకాల ప్రారంభంలో గ్రామీణ ప్రాంతంలో ప్రశాంతంగా నడుస్తూ ఉన్న సమయంలో రచించారు.
కవి ఒక చెట్ల సమూహంలో నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని, చుట్టూ ఉన్న ప్రకృతి సౌందర్యాన్ని ఆస్వాదిస్తాడు. పక్షుల మధుర గానం, పూల అందం, మృదువైన గాలి వంటి అనేక ఆహ్లాదకరమైన ప్రకృతి ధ్వనులను అతను వింటాడు. ఈ ప్రశాంత వాతావరణం అతని హృదయాన్ని ఆనందంతో నింపుతుంది. అయితే ఆనందంతో పాటు, బాధాకరమైన ఆలోచనలు కూడా అతని మనసులోకి వస్తాయి. ప్రకృతి యొక్క అందం మరియు సమన్వయం, సంఘర్షణలు మరియు బాధలతో నిండిన మానవ జీవితాన్ని అతనికి గుర్తు చేస్తాయి.
వర్డ్స్వర్త్ ప్రకృతి మరియు మానవ ఆత్మ మధ్య సన్నిహితమైన సంబంధం ఉందని నమ్ముతాడు. ప్రకృతి పవిత్రమైనది, ఆనందభరితమైనది, జీవంతో నిండినది. పువ్వులు తాము పీల్చే గాలిని ఆస్వాదిస్తున్నట్లుగా కనిపిస్తాయి, పక్షులు సంతోషంగా కదులుతూ ఆడుకుంటాయి, చిన్న కొమ్మలు కూడా గాలిలో ఆనందాన్ని అనుభవిస్తున్నట్లుగా అనిపిస్తాయి. ప్రకృతిలోని ప్రతి అంశం ఆనందం మరియు సమరసతతో జీవిస్తుంది.
దీనికి విరుద్ధంగా, మానవులు తమ లోభం, హింస మరియు స్వార్థం వల్ల తమ సహజమైన మంచితనాన్ని నాశనం చేసుకున్నారు. ప్రకృతిలోని ప్రశాంత ప్రపంచాన్ని మనుషులు సృష్టించిన క్రూర ప్రపంచంతో పోల్చినప్పుడు, కవి హృదయం దుఃఖంతో నిండిపోతుంది. “What man has made of man” అనే పంక్తిని ఆయన పదేపదే విచారంతో ప్రస్తావిస్తాడు.
ఇది మానవత్వం నైతికంగా మరియు సామాజికంగా దిగజారిపోయిందని చూపిస్తుంది.
ఈ విధంగా, ఈ కవిత ప్రకృతి యొక్క ఆనందం మరియు సమరసతకు, మానవ సమాజంలోని దుఃఖం మరియు అవినీతికి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని స్పష్టంగా చూపిస్తుంది. మనుషులు ప్రకృతి నుండి పాఠాలు నేర్చుకుని, శాంతి, ప్రేమ మరియు సమన్వయంతో జీవించాలని వర్డ్స్వర్త్ సూచిస్తున్నాడు.
UNIT 1 – PROSE
The Great Journey to the West
Romain Rolland
SummaryAbout the Writer: Romain Rolland
Romain Rolland (1866–1944) was a distinguished French writer, dramatist, biographer, and
essayist. He was awarded the Nobel Prize in Literature in 1915 for his
idealistic and humanistic writings.
Rolland held great respect for Swami Vivekananda,
calling him “the warrior monk,” and for Mahatma Gandhi, whom he
described as “the Indian soul of non-violence.”
His friendships, studies, and writings reveal a sincere effort to bridge the
intellectual and spiritual worlds of the East and the West.
Books:-
The Life of Ramakrishna –
1929
The Life of Vivekananda -1930
Mahatma Gandhi: The Man and His Work- 1924
About the lesson
In The Great Journey to the West, Rolland
describes the increasing interest of Western minds in the ancient wisdom of
India. He portrays India as a land that has preserved timeless truths about
peace, meditation, and inner balance, in contrast to the fast, materialistic
pace of the Western world.
The essay recounts Swami Vivekananda’s early
experiences during his first journey to the West, particularly to the United
States, and highlights the significant people he met and the impressions he
formed. The Maharaja of Khetri had purchased his ticket for the voyage. When
Vivekananda arrived in America, he had very little money, no contacts, and no
clear support system. Yet he moved forward with confidence, observing the new
world around him with the curiosity, openness, and wonder of a “great child.”
What struck him most was the tremendous energy of American society—the rapid
industrial growth, the dominance of machines, and the restless activity that
defined modern civilization. Everywhere he went, he witnessed speed,
discipline, and a powerful commitment to work, all of which left a deep
impression on him.
The essay also mentions
P. Chunder Mozoomdar of the Brahmo Samaj, who admired Vivekananda’s
intellectual depth and spiritual strength. Another important figure in his
journey was Professor J. H. Wright of Harvard University. When Vivekananda met
him, Wright immediately recognized his extraordinary wisdom and broad
scholarship. Wright strongly supported him and helped secure his participation
in the World’s Parliament of Religions in Chicago by writing letters of
introduction. It was Wright who famously said that asking Vivekananda for
credentials would be like asking “the sun to state its right to shine.” (వివేకానందుని
నుండి ఆధారాలు/ ప్రామాణికత
అడగడం అంటే “సూర్యుడు ప్రకాశించడానికి తన హక్కును నిరూపించుకోవాలని అడగడం వంటిది” అని
రైట్ ప్రసిద్ధంగా అన్నాడు.)
Hundreds rose to their feet and applauded at the
World’s Parliament of Religions when he began his speech with “Sisters and
brothers of America….” Each of the other orators had spoken of his God, the God
of his sect. Swami alone spoke of all their Gods and embraced them all in the
Universal Being.
Through these encounters and observations, Vivekananda
emerges as a thoughtful philosopher-traveler who studied Western society not as
a critic but as a seeker of truth. He admired the efficiency and power of
industrial civilization but also warned that material progress must be balanced
with spiritual values. His reflections clearly show his desire to harmonize
human energy, technological progress, and spiritual wisdom to create a more
meaningful world.
Rolland emphasizes how India’s spiritual heritage
attracted many Western philosophers and seekers. The West, although highly
advanced in science and industry, struggled with inner emptiness and moral
restlessness. In this context, Indian philosophy, with its focus on the soul,
self-realization, and universal harmony, offered a path to inner peace.
Rolland writes with great admiration about how Indian
sages, scriptures, and philosophical traditions provide a “light” that the West
desperately needs.
Summary in Telugu
“ది గ్రేట్ జర్నీ టు ది వెస్ట్” లో
రోలాండ్, భారతదేశపు ప్రాచీన జ్ఞానంపై పాశ్చాత్య మేధావుల పెరుగుతున్న ఆసక్తిని వివరిస్తాడు.
ఆయన భారతదేశాన్ని శాంతి, ధ్యానం, అంతరంగ సమతుల్యత వంటి శాశ్వత సత్యాలను కాపాడుకున్న
దేశంగా చిత్రిస్తాడు. ఇది వేగవంతమైన, భౌతికవాద పాశ్చాత్య ప్రపంచానికి విరుద్ధంగా నిలుస్తుంది.
ఈ వ్యాసం స్వామి వివేకానందుని
మొదటి పాశ్చాత్య యాత్రలో, ముఖ్యంగా అమెరికాలో, ఆయన అనుభవాలను వివరిస్తుంది. ఆయన కలిసిన
ప్రముఖ వ్యక్తులు, పొందిన అభిప్రాయాలను కూడా ప్రస్తావిస్తుంది. ఖేత్రీ మహారాజా ఆయనకు
ప్రయాణ టికెట్ కొనిపెట్టాడు. అమెరికాకు చేరుకున్నప్పుడు వివేకానందుని వద్ద చాలా తక్కువ
డబ్బు, ఎలాంటి పరిచయాలు, స్పష్టమైన సహాయ వ్యవస్థ ఏదీ లేకపోయినా, ఆయన ధైర్యంగా ముందుకు
సాగాడు. కొత్త ప్రపంచాన్ని “మహా శిశువు” లాంటి ఆసక్తి, విపులత, ఆశ్చర్యంతో పరిశీలించాడు.
ఆయనను అత్యంత ఆకర్షించినది అమెరికా సమాజంలోని అపార శక్తి—వేగవంతమైన పారిశ్రామిక వృద్ధి,
యంత్రాల ఆధిపత్యం, ఆధునిక నాగరికతను నిర్వచించే అశాంతి. ఎక్కడికెళ్లినా ఆయన వేగం, క్రమశిక్షణ,
పనిపట్ల ఉన్న శక్తివంతమైన నిబద్ధతను చూశాడు. ఇవన్నీ ఆయనపై లోతైన ముద్ర వేశాయి.
వ్యాసంలో బ్రహ్మ సమాజానికి
చెందిన పి. చంద్ర ముజూమ్దార్ కూడా ప్రస్తావించబడ్డాడు. ఆయన వివేకానందుని మేధో లోతు,
ఆధ్యాత్మిక బలం పట్ల గౌరవం చూపాడు. మరో ముఖ్య వ్యక్తి హార్వర్డ్ విశ్వవిద్యాలయానికి
చెందిన ప్రొఫెసర్ జె. హెచ్. రైట్. వివేకానందుని కలిసిన వెంటనే ఆయన అసాధారణ జ్ఞానం,
విస్తృత పాండిత్యాన్ని గుర్తించాడు. రైట్ ఆయనకు బలమైన మద్దతు ఇచ్చి, చికాగోలో జరిగిన
“వరల్డ్ పార్లమెంట్ ఆఫ్ రిలిజన్స్” లో పాల్గొనే అవకాశం కల్పించాడు. ఆయన పరిచయ లేఖలు
రాశాడు. వివేకానందుని నుండి ఆధారాలు/ ప్రామాణికత
(certificates) అడగడం అంటే “సూర్యుడు ప్రకాశించడానికి తన హక్కును నిరూపించుకోవాలని
అడగడం వంటిది” అని రైట్ ప్రసిద్ధంగా అన్నాడు.
“సిస్టర్స్ అండ్ బ్రదర్స్ ఆఫ్
అమెరికా…” అని ఆయన ప్రసంగం ప్రారంభించగానే, పార్లమెంట్ ఆఫ్ రిలిజన్స్ లో వందలాది మంది
లేచి నిలబడి చప్పట్లు కొట్టారు. ఇతర వక్తలు తమ తమ దేవుని గురించి మాత్రమే మాట్లాడారు.
స్వామి మాత్రం అందరి దేవుళ్లను ప్రస్తావించి, వారిని సమస్త విశ్వమయమైన సత్యంలో ఆలింగనం
చేసుకున్నారు.
ఈ అనుభవాలు, పరిశీలనల ద్వారా
వివేకానందుడు విమర్శకుడిగా కాకుండా సత్యాన్వేషిగా పాశ్చాత్య సమాజాన్ని అధ్యయనం చేసిన
తాత్విక యాత్రికుడిగా వెలుగులోకి వస్తాడు. ఆయన పారిశ్రామిక నాగరికత యొక్క సామర్థ్యం,
శక్తిని మెచ్చుకున్నప్పటికీ, భౌతిక పురోగతి ఆధ్యాత్మిక విలువలతో సమతుల్యం కావాలని హెచ్చరించాడు.
ఆయన ఆలోచనలు మానవ శక్తి, సాంకేతిక పురోగతి, ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని సమన్వయం చేసి మరింత
అర్థవంతమైన ప్రపంచాన్ని నిర్మించాలనే ఆకాంక్షను స్పష్టంగా చూపిస్తాయి.
రోలాండ్, భారతదేశపు ఆధ్యాత్మిక
వారసత్వం పాశ్చాత్య తాత్వికులు, సత్యాన్వేషకులను ఎంతగానో ఆకర్షించిందని ప్రాముఖ్యతనిచ్చాడు.
విజ్ఞానం, పరిశ్రమలలో అత్యంత అభివృద్ధి చెందిన పాశ్చాత్య ప్రపంచం, అంతరంగ శూన్యత, నైతిక
అశాంతితో పోరాడుతోంది. ఈ సందర్భంలో, ఆత్మ, స్వీయ సాక్షాత్కారం, విశ్వ సమన్వయం మీద దృష్టి
పెట్టిన భారత తత్వశాస్త్రం అంతరంగ శాంతికి మార్గాన్ని చూపింది.
భారత ఋషులు, శాస్త్రాలు, తాత్విక
సంప్రదాయాలు పాశ్చాత్య ప్రపంచానికి అత్యవసరమైన “ప్రకాశం” అందిస్తున్నాయని రోలాండ్ గొప్ప
గౌరవంతో వ్రాశాడు.
@@@@
UG SEM 2
Unit 2 – Poetry
Talking in their Sleep
Edith M.Thomas
The apple tree said,
“Because I have never a leaf to show—
Because I stoop,
And my branches droop,
And the dull gray mosses over me grow!
But I’m still alive in trunk and shoot;
The buds of next May
I fold away—
But I pity the withered grass at my root.”“You think I am dead,”
The quick grass said,
“Because I have parted with stem and blade!
But under the ground
I am safe and sound
With the snow’s thick blanket over me laid.
I’m all alive, and ready to shoot,
Should the spring of the year
Come dancing here—
But I pity the flower without branch or root.”“You think I am dead,”
A soft voice said,
“Because not a branch or root I own.
I never have died,
But close I hide
In a plumy seed that the wind has sown.
Patient I wait through the long winter hours;
You will see me again—
I shall laugh at you then,
Out of the eyes of a hundred flowers.”
Summary
Edith Matilda Thomas was a 19th-century
American poet known for exploring life, death, nature, and renewal in her work.
Her poems often personify nature and reflect deep philosophical themes. The
poem uses the voices of three elements of nature — an apple tree, grass, and a
flower — to show that what appears dead in winter is truly alive underneath.
Each speaker insists that although dormant or stripped bare, they are simply
waiting for spring to renew them. Thomas uses nature's voices to show that what looks
dead in winter is actually alive and waiting for spring.
Stanza 1- Apple Tree:- The apple tree speaks first. It says people think it
is dead because it has no leaves, its branches hang low, and gray moss covers
it. But the tree explains it is still alive deep in its trunk and shoots, with
next May's buds safely folded inside. It feels sorry for the withered grass at
its roots, which seems even more lifele
Stanza 2-
Grass:- Next, the grass
speaks up. People assume it is dead because it has lost its stems and blades
above ground. In truth, it hides safely underground, protected by a thick
blanket of snow. The grass is full of life and ready to grow quickly if spring
comes dancing in, but it pities the flower that has no branch or root.
Stanza 3- Flower:- Finally, a soft voice from the flower responds. It
says people think it is dead since it has no branch or root to see. Actually,
it never died but hides closely in a fluffy seed carried by the wind. It waits
patiently through the long winter and promises to return, laughing at doubters
through the eyes of a hundred flowers.
Overall Message:-Each element challenges the
false idea of death by revealing hidden life. They form a chain of pity—the
tree pities the grass, the grass pities the flower—showing nature's strength
and cycle of renewal in simple, spoken words.
Annotate the following
The apple tree said,
“Because I have never a leaf to show—
Because I stoop,
And my branches droop,
And the dull gray mosses over me grow!
Reference:
These lines are taken from the poem ‘Talking in their Sleep” by Edith M.Thomas.
Edith Matilda Thomas was a 19th-century American poet known for exploring life,
death, nature, and renewal in her work.Her poems often personify nature and
reflect deep philosophical themes
Context:-The poem uses the voices of three elements of nature — an apple tree, grass, and a flower — to show that what appears dead in winter is truly alive underneath. Each speaker insists that although dormant or stripped bare, they are simply waiting for spring to renew them. The poem conveys that **winter is not death but dormancy**. Trees, grass, flowers, and wind all “talk in their sleep,” reminding us that beneath the stillness, life is preparing for renewal. Life continues even when it appears dormant or gone.
The apple tree speaks first. It says people think it is dead because it has no leaves, its branches hang low, and gray moss covers it. But the tree explains it is still alive deep in its trunk and shoots, with next May's buds safely folded inside. All of these lead the casual observer to conclude: the tree must be deadIt feels sorry for the withered grass at its roots, which seems even more lifele.
Meaning
:-This stanza expresses a central theme: appearances can mislead, especially in
nature. People misjudge natural dormancy as death.
UNIT 2 – PROSE
The
Man in Black by Oliver Goldsmith
Oliver Goldsmith
(1728–1774) was an Anglo‑Irish poet, novelist, playwright, and essayist, best
known for The Vicar of Wakefield, the play She Stoops to Conquer,
and the poem The Deserted Village. He combined humour, sentiment, and social
criticism, leaving a lasting mark on English literature.
- Birth:
Goldsmith was born on 10 November 1728 in Ireland.
- Education: He studied at Trinity College, Dublin,
graduating in 1749, and later pursued medicine at the University of
Edinburgh and Leiden.
Introduction
“The Man in Black” is an
essay from Oliver Goldsmith’s The Citizen of the World. In this essay,
the narrator (Lien Chi Altangi, a Chinese philosopher) describes a strange
Englishman who always wears black clothes.
The Man in
Black: A Contradictory Person
The Man in Black speaks
bitterly about society. He says people are selfish, dishonest, and only care
about money. He pretends that he himself is also rude and uncaring. However,
his behaviour is completely different from his words—he cannot stop himself from
helping others.
Ø An
Old man
Ø A
Sailor
Ø A
Woman
Episode with the Old Man
One day, the narrator and
the man in black go for a walk. During their walk, the narrator and The Man in
Black meet a poor old man who seems weak and hungry. The narrator pities on him
but the man in black is moved. He wants to help the old man but he does not
want to show his charity to the narrator. On understanding him, the narrator
pretends to look another side. The Man in Black immediately gives a silver coin
to the old beggar secretly. He tells the narrator that he gave the money only
because the old man might follow them and trouble them. But it is clear that he
helped him out of genuine sympathy.
Encounter with the Sailor
Next, they meet a sailor
with wooden leg explains his difficulties and asks for help. The Sailor was
genuinely poor but refused charity. He was selling matches and candles just to
get by, showing he valued dignity and work over simply begging. The Man in
Black pretends to be irritated but quietly places a Shilling into the sailor’s
hand and takes matchboxes. Again, he claims he helped only because the sailor
would have “stopped them with a long story.” In reality, his heart is too soft
to ignore suffering.
Shilling
A Woman
Then, they happen to see
an old woman in rags with one child in her arm and another on her back. The Man
in Black is moved by the poor state of the woman and wants to help her. When he
puts hands in his pocket to give money, he finds it empty. Instead, he places
into her hands the shilling’s worth of matches he had bought from the sailor.
Mr. Shrimp:
The Trickster
The narrator also learns
about Mr. Shrimp, a cunning and greedy man who uses tricks to collect money.
Unlike The Man in Black, Mr. Shrimp pretends to be good but has a selfish
heart.
This contrast highlights
the central theme:
Mr. Shrimp → good words, bad heart
Man in Black → harsh words, good heart
Goldsmith uses this
difference to show that external behaviour can be misleading.
The Man in Black ends up
in prison.
Why The Man in Black
ends up in prison
- Misunderstood Generosity:
Because he disguises his kindness, society interprets his actions as
strange or even deceitful.
- Eccentric Behaviour: Though
he secretly helps the poor, his outward harshness and odd mannerisms lead
others to misjudge him.
- Satirical Point:
Goldsmith uses the imprisonment to highlight how society often punishes or
misunderstands those who are genuinely good but do not conform to expected
norms.
True Nature of the Man in Black
·
The Man in Black gives money to beggars,
comforts the poor, and feels deeply for people in distress. But he hides his
good deeds behind excuses. He does not want to appear kind or charitable.
Conclusion
By the end, the narrator understands that the Man in Black
is a man with a tender heart hidden behind a rough mask. Oliver Goldsmith uses
this character to teach that goodness can exist even in people who outwardly
seem negative.
ఒలివర్ గోల్డ్స్మిత్
(1728–1774) ఒక ఆంగ్లో–ఐరిష్ కవి,
నవలా రచయిత,
నాటకకర్త మరియు వ్యాసకర్త.
ది వికార్ ఆఫ్ వెక్ఫీల్డ్,
షీ స్టూప్స్ టు కాన్కర్ అనే నాటకం,
ది డిజర్టెడ్ విలేజ్ అనే కవిత ద్వారా ప్రసిద్ధి చెందాడు.
హాస్యం,
భావోద్వేగం,
సామాజిక విమర్శలను కలిపి,
ఆంగ్ల సాహిత్యంలో చిరస్థాయిగా నిలిచిపోయే ముద్ర వేశాడు.
- జననం:
గోల్డ్స్మిత్
10 నవంబర్
1728లో ఐర్లాండ్లో
జన్మించాడు.
- విద్యాభ్యాసం:
ఆయన
డబ్లిన్లోని
ట్రినిటీ
కాలేజీలో
చదివి
1749లో పట్టభద్రుడయ్యాడు.
తరువాత
ఎడిన్బరో
విశ్వవిద్యాలయం
మరియు
లైడెన్లో
వైద్య
విద్యను
అభ్యసించాడు.
పరిచయం
“ది మాన్ ఇన్ బ్లాక్” అనేది ఒలివర్ గోల్డ్స్మిత్ రచించిన ది సిటిజన్ ఆఫ్ ది వరల్డ్ అనే గ్రంథంలోని ఒక వ్యాసం.
ఈ వ్యాసంలో కథకుడు
(లియన్ చి ఆల్టాంగి అనే చైనా తత్వవేత్త)
ఎల్లప్పుడూ నల్లటి బట్టలు ధరించే ఒక విచిత్రమైన ఇంగ్లీష్ వ్యక్తిని వర్ణిస్తాడు.
మాన్ ఇన్ బ్లాక్:
విరుద్ధ స్వభావం కలిగిన వ్యక్తి
మాన్ ఇన్ బ్లాక్ సమాజం గురించి చేదుగా మాట్లాడుతాడు.
ప్రజలు స్వార్థపరులు,
అసత్యవాదులు,
డబ్బు గురించే ఆలోచిస్తారని అంటాడు.
తాను కూడా అశ్రద్ధగా,
అసభ్యంగా ఉంటానని నటిస్తాడు.
కానీ అతని ప్రవర్తన అతని మాటలకు పూర్తిగా విరుద్ధం
— ఇతరులను సహాయం చేయకుండా ఉండలేడు.
అతను సహాయం చేసిన వారు:
- ఒక వృద్ధుడు
- ఒక నావికుడు
- ఒక మహిళ
వృద్ధుడితో జరిగిన సంఘటన
ఒక రోజు కథకుడు మరియు మాన్ ఇన్ బ్లాక్ నడకకు వెళ్తారు.
మార్గమధ్యంలో బలహీనంగా,
ఆకలితో ఉన్న ఒక పేద వృద్ధుడిని చూస్తారు.
కథకుడు అతనిపై కనికరం చూపుతాడు,
కానీ మాన్ ఇన్ బ్లాక్ మాత్రం లోలోపల మరింతగా కదిలిపోతాడు.
వృద్ధుడికి సహాయం చేయాలనుకుంటాడు కానీ తన దయను కథకుడికి తెలియనివ్వదలచుకోడు.
ఇది గ్రహించిన కథకుడు మరో వైపు చూస్తున్నట్టు నటిస్తాడు.
వెంటనే మాన్ ఇన్ బ్లాక్ రహస్యంగా ఒక వెండి నాణెం వృద్ధుడి చేతిలో పెడతాడు.
తరువాత కథకుడికి
“అతను మా వెంట వస్తూ ఇబ్బంది పెట్టకూడదని ఇచ్చాను”
అని చెబుతాడు.
కానీ ఇది నిజమైన సానుభూతితో చేసిన సహాయం అని స్పష్ట
నావికుడితో జరిగిన సంఘటన
తరువాత వారు చెక్క కాలు ఉన్న ఒక నావికుడిని కలుస్తారు.
అతను తన కష్టాలను వివరించి సహాయం కోరుతాడు.
అతను నిజంగా పేదవాడే అయినా,
భిక్ష అడగడానికి నిరాకరిస్తాడు.
గౌరవం,
కష్టపడి పనిచేయడాన్ని అతను విలువైనవిగా భావిస్తాడు.
మాన్ ఇన్ బ్లాక్ చిరాకు వచ్చినట్టు నటిస్తాడు కానీ నిశ్శబ్దంగా ఒక షిల్లింగ్ అతని చేతిలో పెట్టి కొన్ని మాచిస్ పెట్టెలను తీసుకుంటాడు.
మళ్లీ
“అతను పొడవాటి కథతో మమ్మల్ని ఆపుతాడనిపించి ఇచ్చాను”
అని చెబుతాడు.
కానీ వాస్తవానికి అతని హృదయం బాధను చూసి నిర్లక్ష్యం చేయలేనంత మృదువుగా ఉంటుంది.
మహిళతో జరిగిన సంఘటన
తరువాత వారు చిరిగిన బట్టలు ధరించిన ఒక వృద్ధ మహిళను చూస్తారు.
ఆమె చేతిలో ఒక చిన్నపిల్ల,
వెన్నుపైన మరో చిన్నపిల్ల ఉంటుంది.
ఆమె దయనీయ స్థితి చూసి మాన్ ఇన్ బ్లాక్ కదిలిపోతాడు.
డబ్బు ఇవ్వడానికి జేబులోకి చేతులు వేసుకుంటే ఖాళీగా ఉన్నట్టు తెలుస్తుంది.
అప్పుడు నావికుడి వద్ద కొనుకున్న మాచిస్ పెట్టెలను ఆమె చేతిలో పెడతాడు.
మిస్టర్ శ్రింప్
(Shrimp): మోసగాడు
కథకుడు మిస్టర్ శ్రింప్ అనే వ్యక్తి గురించి కూడా తెలుసుకుంటాడు.
అతను తెలివిగా,
లోభిగా ఉండి,
మోసాలతో డబ్బు సంపాదిస్తాడు.
మాన్ ఇన్ బ్లాక్కు విరుద్ధంగా,
మిస్టర్ శ్రింప్ మంచి మనిషిలా నటిస్తాడు కానీ హృదయం స్వార్థపూరితం
- మిస్టర్
శ్రింప్ → మంచి
మాటలు, చెడు
హృదయం
- మాన్
ఇన్ బ్లాక్
→ కఠినమైన మాటలు,
మంచి హృదయం
గోల్డ్స్మిత్ ఈ తేడాను ఉపయోగించి బాహ్య ప్రవర్తన తప్పుదారి పట్టించవచ్చని చూపించాడు.
మాన్ ఇన్ బ్లాక్ జైలుకు ఎందుకు వెళ్తాడు
- తప్పుగా
అర్థం చేసుకున్న
దయ:
తన
దయను
దాచిపెట్టడం
వల్ల
అతని
చర్యలను
సమాజం
విచిత్రంగా
లేదా
మోసపూరితంగా
భావిస్తుంది.
- వింత
ప్రవర్తన:
అతను
పేదలకు
రహస్యంగా
సహాయం
చేసినా,
బయటకు
మాత్రం
కఠినంగా
కనిపించడం
వల్ల
ప్రజలు
అతన్ని
తప్పుగా
అర్థం
చేసుకుంటారు.
- Satirical Point:
నిజంగా
మంచివారిని
సమాజం
ఎలా
శిక్షిస్తుందో
లేదా
అర్థం
చేసుకోలేదో
చూపించడానికి
గోల్డ్స్మిత్
ఈ
సంఘటనను
ఉపయోగించాడు.
మాన్ ఇన్ బ్లాక్ యొక్క స్వభావం
- అతను భిక్షగాళ్లకు
డబ్బు
ఇస్తాడు,
పేదలను
ఆదరిస్తాడు,
బాధలో
ఉన్నవారిని
చూసి
లోతుగా
స్పందిస్తాడు.
కానీ
తన
మంచి
పనులను
ఎప్పుడూ
కారణాల
వెనుక
దాచిపెడతాడు.
తాను
దయగలవాడిగా
కనిపించాలనుకోడు.
Conclusion
చివరికి కథకుడు గ్రహిస్తాడు
— మాన్ ఇన్ బ్లాక్ కఠినమైన ముఖం వెనుక మృదువైన హృదయం కలిగిన వ్యక్తి.
బయటకు ప్రతికూలంగా కనిపించే వారిలో కూడా నిజమైన మంచితనం ఉండవచ్చని ఒలివర్ గోల్డ్స్మిత్ ఈ పాత్ర ద్వారా బోధిస్తాడు.
UNIT 3 - Poetry
My Mistress’ Eyes Are Nothing Like the Sun
(Sonnet 130)
— William Shakespeare 1564-1616
About the Poet – William Shakespeare
William Shakespeare
(1564–1616) was an English poet, playwright and actor.
He is often called ' Bard of Avon'. He was born in Stratford-upon-Avon, England. He wrote 38 plays 154 sonnets and narrative poems. His sonnets deal with themes like love, beauty, time, friendship, and truth. His greatest tragedies are "Macbeth, Othello, Romeo and Juliet and King Lear" . Shakespearean sonnets traditionally follow an ABAB CDCD EFEF GG rhyme scheme, consisting of three quatrains and a final couplet.
Summary of the Poem
In the poem, the poet begins by saying that his mistress’s eyes are not bright like the sun. Her lips are not as red as coral, and her skin is not white like snow. Her hair is not golden but looks like black wires. Her cheeks do not have the rosy colour of flowers. Her breath is not sweet, and her voice is not musical. When she walks, she does not float like a goddess but walks like a normal human being.
At first, these descriptions seem unkind. But Shakespeare is actually making fun of the exaggerated comparisons used by other poets. Many poets compared their beloved to the sun, roses, angels, and goddesses. Shakespeare rejects these false comparisons.
In the final lines, the poet says that even
though his mistress is not perfect by poetic standards, he loves her truly. His
love is rare and special because it is based on honesty, not false praise.
Analysis of the Poem
Shakespeare uses negative comparisons to describe his mistress. By doing this, he breaks the tradition of idealizing women. However, this does not mean he does not love her. On the contrary, his love is more genuine because it is not based on lies.
The final couplet is the most important part
of the poem. Here, Shakespeare declares that his love is just as valuable as
any love described with beautiful exaggerations. His poem celebrates honest
love rather than artificial beauty.
Conclusion
“My Mistress’ Eyes Are Nothing Like the Sun” is a powerful poem about truthful love. Shakespeare teaches us that real love is not about perfect looks but about accepting someone as they are. The poem is both amusing and meaningful, making it one of Shakespeare’s most famous and memorable sonnets.
Themes of the Poem
1. True Love
The main theme of the poem is true love. Shakespeare shows that real love does not depend on physical beauty or poetic exaggeration. He loves his mistress as she is.
2. Reality vs. False Praise
The poem criticizes the artificial way in which poets describe women. Shakespeare prefers truth over imaginary beauty.
Tone of the Poem
The tone of the poem is humorous, ironic, and honest. Shakespeare gently mocks traditional love poetry while also expressing deep affection for his beloved.
Poetic Style
This poem is a Shakespearean sonnet with 14 lines and a regular rhyme scheme (ABAB CDCD EFEF GG). The last two lines give the conclusion of the poem, where the poet clearly states his true love.
Annotate the following lines from the poem
“My mistress' eyes are nothing like the sun;
Coral is far more red, than her lips' red:
If snow be white, why then her breasts are
dun;
If hairs be wires, black wires grow on her
head.”
Reference
These lines are taken from Sonnet 130, “My
Mistress’ Eyes Are Nothing Like the Sun” by William Shakespeare. Shakespeare
(1564–1616) was the greatest English poet and dramatist. He wrote 154 sonnets
in which he expressed love, beauty, truth, and human emotions in a realistic
way.
Context
In these opening lines, Shakespeare describes his beloved in a very unusual manner. Instead of praising her beauty in traditional poetic language, he compares her features with ideal objects and shows that she does not match those exaggerated standards. He is deliberately rejecting the false and artificial style of love poetry.
Meaning
The poet says that his mistress’s eyes are not as bright as the sun. Her lips are not as red as coral. Her skin is not white like snow; it is dull in colour. Her hair is not golden or soft; it is black and rough like wires.
Through these lines, Shakespeare tells us that his beloved is not perfectly beautiful in the traditional sense. He is honestly describing her natural appearance instead of using false praise.
విలియం షేక్స్పియర్ (1564–1616)
విలియం షేక్స్పియర్ ఒక ఆంగ్ల కవి, నాటక రచయిత మరియు నటుడు.
ఆయనను తరచుగా ‘బార్డ్ ఆఫ్ అవోన్’ అని పిలుస్తారు. ఆయన ఇంగ్లాండ్లోని స్ట్రాట్ఫోర్డ్-అపాన్-అవోన్లో జన్మించారు.
ఆయన 38 నాటకాలు, 154 సోనెట్లు మరియు కథన కవితలు రాశారు.
ఆయన సోనెట్లు ప్రేమ, అందం, కాలం, స్నేహం, సత్యం వంటి అంశాలను ప్రతిబింబిస్తాయి.
ఆయన గొప్ప విషాద నాటకాలు “మాక్బెత్, ఓథెల్లో, రోమియో అండ్ జూలియట్, కింగ్ లియర్”.
షేక్స్పియర్ సోనెట్లు సంప్రదాయంగా ABAB CDCD EFEF GG అనే పద్ధతిని అనుసరిస్తాయి. ఇవి మూడు చతుర్శ్రేణులు (quatrains) మరియు ఒక చివరి ద్విపదితో (couplet) ఉంటాయి.
సారాంశం
ఈ కవితలో, కవి మొదట తన ప్రియురాలి కళ్లను సూర్యుడి వలె ప్రకాశవంతంగా లేవని చెబుతాడు.
ఆమె పెదవులు పగడపు వలె ఎరుపుగా లేవు, ఆమె చర్మం మంచు వలె తెల్లగా లేదు.
ఆమె జుట్టు బంగారు రంగులో కాకుండా నల్ల తీగల్లా కనిపిస్తుంది.
ఆమె చెంపలు పువ్వుల వలె గులాబీ రంగులో లేవు.
ఆమె శ్వాస మధురంగా లేదు, ఆమె స్వరం సంగీతమయంగా లేదు.
ఆమె నడుస్తున్నప్పుడు దేవతలా తేలిపోవడం కాదు, సాధారణ మనిషిలా నడుస్తుంది.
మొదట ఈ వర్ణనలు కఠినంగా అనిపిస్తాయి. కానీ షేక్స్పియర్ ఇతర కవులు ఉపయోగించిన అతిశయోక్తి పోలికలను వ్యంగ్యంగా చూపిస్తున్నాడు.
చాలా మంది కవులు తమ ప్రియురాలిని సూర్యుడు, గులాబీలు, దేవదూతలు, దేవతలతో పోల్చారు.
షేక్స్పియర్ ఈ తప్పుడు పోలికలను తిరస్కరించాడు.
చివరి పంక్తుల్లో, కవి చెబుతున్నాడు: తన ప్రియురాలు కవితా ప్రమాణాల ప్రకారం పరిపూర్ణురాలు కాకపోయినా, అతను ఆమెను నిజంగా ప్రేమిస్తున్నాడు.
ఆ ప్రేమ అరుదైనది, ప్రత్యేకమైనది ఎందుకంటే అది నిజాయితీ మీద ఆధారపడి ఉంది, తప్పుడు ప్రశంసల మీద కాదు.
కవితా విశ్లేషణ
షేక్స్పియర్ తన ప్రియురాలిని ప్రతికూల పోలికలతో వర్ణించాడు.
ఇలా చేయడం ద్వారా, ఆయన స్త్రీలను ఆదర్శంగా చూపించే సంప్రదాయాన్ని విరిచాడు.
అయితే, దీని అర్థం ఆయన ఆమెను ప్రేమించడంలేదని కాదు.
వాస్తవానికి, ఆయన ప్రేమ మరింత నిజమైనది ఎందుకంటే అది అబద్ధాలపై ఆధారపడలేదు.
చివరి ద్విపది (couplet) ఈ కవితలో అత్యంత ముఖ్యమైన భాగం.
ఇక్కడ షేక్స్పియర్ తన ప్రేమను, అందమైన అతిశయోక్తులతో వర్ణించిన ప్రేమలాగే విలువైనదిగా ప్రకటించాడు.
ఆయన కవిత కృత్రిమ అందాన్ని కాకుండా నిజమైన ప్రేమను జరుపుకుంటుంది.
ముగింపు
“My Mistress’ Eyes Are Nothing Like the Sun” అనేది నిజమైన ప్రేమ గురించి శక్తివంతమైన కవిత.
షేక్స్పియర్ మనకు నేర్పుతున్నది ఏమిటంటే, నిజమైన ప్రేమ అనేది పరిపూర్ణమైన రూపం గురించి కాదు, ఒకరిని వారు ఉన్నట్లుగానే అంగీకరించడం గురించి. షేక్స్పియర్ యొక్క ప్రసిద్ధమైన మరియు మరపురాని సోనెట్లలో ఒకటిగా నిలిచింది.
UNIT 3 - PROSE
The Pleasure of Books
William Lyon Phelps
William Lyon Phelps (1865-1943) was an American educator, literary critic and author. He served as a professor of English at Yale University from 1901 to 1933. His works include Advance of the English Novel and Essays on Modern Dramatists. On April 6, 1933, he delivered this speech during a radio broadcast.
His reverence for books was not shared by everyone, especially those in Nazi Germany. On May 10, 1933, the Nazis had staged an event unseen since the Middle Ages as young German students from universities, formerly regarded as among the finest in the world, had gathered in Berlin and other German cities to burn books with "un-German" ideas.
Introduction: The Joy of Reading
William Lyon Phelps explains that reading
is one of the greatest pleasures and resources of human life. According to him,
books give lasting happiness, knowledge, and companionship. He clearly shows
why owning books gives more satisfaction than borrowing them and how books
shape our inner life. The essay highlights the emotional, intellectual, and
personal value of books.
Borrowed Books vs. Owned Books
Phelps makes a clear distinction between
borrowed books and owned books. A borrowed book is like a guest in the house.
It must be handled carefully and formally. We cannot underline lines, turn down
pages, or treat it freely. There is also the responsibility of returning it.
On the other hand, our own books belong
to us completely. We can handle them freely, keep them anywhere, mark important
passages, and use them without fear. This freedom creates a close and
affectionate relationship between the reader and the book.
Importance of Marking Books
The author strongly supports the habit of
marking books. Underlining or writing notes helps readers remember important
ideas easily. When one reads the same book again after many years, the marked
passages remind them of their earlier thoughts and feelings. It becomes like
revisiting an old path in a forest, recalling both the ideas in the book and
one’s younger self.
Building a Private Library
Phelps believes that everyone should
start collecting books at a young age. A private library helps develop a
healthy sense of ownership without any negative effects. Bookshelves should be
open and easily accessible, without locks or glass doors. Books should be
within easy reach of both the hand and the eye.
Books are the best decoration for a room.
They are more attractive than wallpaper because they are colorful, meaningful,
and alive with ideas. Even when one is alone, books act as silent companions
and provide comfort and inspiration.
Do We Need to Read All Books?
The author humorously says that one does
not need to read all the books in a library. He mentions that he owns thousands
of books and has read some of them twice. The presence of books itself is
inspiring. They offer a sense of richness, knowledge, and readiness whenever
needed.
VI. Books as the Best Friends
Phelps agrees that living people are
important, but books offer a special kind of friendship. Literature is the
immortal part of history and preserves the best thoughts of humanity. Through
books, we can meet great writers and thinkers like Shakespeare, Socrates,
Dickens, and others at any time.
Unlike living friends, book-friends are
always available. They speak to us at their best, revealing their deepest
thoughts and feelings. When we read, we connect directly with the minds and
hearts of great people across time.
Conclusion:
In conclusion, Phelps presents books as lifelong companions, teachers, and friends. They enrich our minds, comfort our hearts, and connect us with the greatest minds of the world. Owning and loving books is not just a habit but a source of lifelong pleasure and wisdom
Unit 5
Drama :- Riders to the Sea (excerpt)
Characters
Ø Maurya: The grieving widow and
mother who has lost her husband, father-in-law, and multiple sons to the sea;
she embodies fatalism and eventual acceptance.
Ø Cathleen: Maurya's
elder daughter, practical and protective, who identifies Michael's clothes and
manages household crises.
Ø Nora: Maurya's
younger daughter, more emotional and supportive, who helps hide evidence of
Michael's death.
Ø Bartley:
Maurya's last surviving son, determined to sell horses despite warnings, and
who drowns by the play's end.
Ø Deceased family: Sons Shawn, Sheamus,
Stephen, Patch, and Michael, plus Maurya's husband.
Ø Minor: Unseen
priest, neighbors like Eamon Simon, Stephen Pheety, and Colum Shawn.
Themes
There are numerous themes in Riders to the
Sea. Perhaps the greatest one is the tension between life and death. As
residents of the Aran Islands, the main characters get their life from the sea,
but many also die by it.
What does the sea symbolize
in Riders to the Sea?
The sea symbolizes life and death in
Riders to the Sea. The people get their food from the sea, but many die on the
boats. Bartley dies after being thrown into the sea during inclement weather.
Setting
The action unfolds in a sparse cottage
kitchen on Inishmaan, one of the Aran Islands off
Ireland's west coast near Galway Bay, amid poverty, fierce winds, and
treacherous seas that dominate daily life.
Summary
About the Writer
John Millington Synge
(1871-1909) was a pivotal Irish playwright, poet, and prose writer, a
leading figure in the Irish Literary Revival, known for capturing the dialect
and lives of rural Irish people in plays like The Playboy of the Western
World. He was a co-founder of the
Abbey Theatre with Yeats and Lady Gregory, though he died young from Hodgkin's
disease.
"Riders to the Sea" is J.M. Synge's 1904 one-act
tragedy play. It tells the story
of a poor family on a small island near Ireland. The sea gives them food but
also takes their lives.
The play centers on Maurya, an aged Aran
Islands widow tormented by the sea's toll on her family. Having lost her
husband, father-in-law, and five sons (Shawn, Sheamus, Stephen, Patch, and
now-presumed Michael), she clings to her last son, Bartley. The play happens in
a simple kitchen on Inishmaan, one of the Aran Islands. Now, her son Michael is
missing after going fishing. Her daughters, Cathleen and Nora, get some wet
clothes from a priest. These clothes washed up on shore from a drowned man in Donegal.
They hide them from Maurya because they fear it is Michael's shirt and
stocking. They check and see special stitches that match Michael's things. This
proves he drowned alone at sea.
Bartley, Maurya's last son, comes home. He
wants to sail to the mainland to sell two horses at a fair in Connemara. A big
storm is coming, but he ignores the danger. Maurya begs him to stay, saying the
sea will kill him too. Bartley takes a red horse and a gray pony. He asks for
rope to tie the ponies but Maurya says no—she thinks they will need it for
coffins soon. He leaves anyway without her blessing.
Climax and End
Maurya runs after Bartley to give him a blessing. On the way, she sees a strange vision at the well: Michael's ghost riding the gray pony behind Bartley. She comes back scared and starts crying loud for all her lost men. The daughters tell her about Michael's clothes. Soon, women from the village cry outside. They bring Bartley's dead body. His pony threw him into the waves near white rocks.
In the end, Maurya calms down. She puts
holy water on both sons' bodies. She says a powerful line: "They're all
gone now, and there isn't anything more the sea can do to me." She feels
peace because the sea took everything. No more fear of storms or death. This
simple story shows a mother's pain and how nature wins
Comments
Post a Comment